Kópavogur, þú skítuga helvíti!!!

Til hamingju með ammælið.... Kópavogur. Ha ha ha ha ha!!! 50 ár sem bæjarfélagið sem allir líta niður á. Hvernig er það? Hlýtur að vera æðislegt þar sem fólk flytur þangað ennþá. Hverjir flytja þangað, væntanlega fólk sem hefur gefist upp á lífinu og hlakkar til þess dags þegar heimsendir kemur. Guð mun væntanlega horfa niður og sjá þennan svarta blett á jörðinni þurrka hann út af kortinu og hugsa með sjálfum sér: "Ég hef gert nóg." Eins og allir vita þá er besti hluturinn við Kópavog allt sem er fyrir utan hann. Bæjarmörkin eru skýr lína sem gefur til kynna, slæmt innan þeirra og allt það góða fyrir utan.

Kópavogur. Ef þú værir múslimi þá værirðu hryðjuverk. Til hamingju með fimmtíu árin... og megirðu eiga fimmtíu í viðbót til þess að venjulegt fólk eins og ég geti alltaf hugsað með sér: " ... það getur vel verið en sem betur fer er ég engin Kópavogur!"

Í tilefni dagsins þá eru hér nokkur slagorð og setningar til heiðurs ammælisbarninu:

Kópavogur - það næsta sem bæjarfélag kemst því að vera rótarfylling.
Kópavogur - við erum sem betur fer enginn Kópavogur.
Kópavogur - ekki koma. Það er hvort eð er ekkert að sjá.
Kópavogur - ef þú ættir heima hérna værir þú líka sorgleg lítil manneskja.
Kópavogur - fyrstir að fara þegar heimurinn endar.
Kópavogur - Hamraborg, Salahverfi, Smáralind... hægt og sársaukafullt sjálfsmorð.
Kópavogur - fær Hafnarfjörð, Garðabæ og jafnvel Breiðholt til þess að ljóma.
Kópavogur - 50 ár!!! ... af engu.
Kópavogur - betri ef hann væri ekki til.
Kópavogur - sorglegur - sorglegri - sorglegastur.
Kópavogur - ef við værum tónlist þá værum við þögn.
Kópavogur - við skálum í skemmdu víni fyrir skemmt bæjarfélag.
Kópavogur - já, við héldum að við værum bara grín líka.
Kópavogur - fallegri sem malargryfja.
Kópavogur - af við værum andlit þá myndi vanta á okkur nefið.
Kópavogur - ekkert. Og nóg af því.

Faastur

Síðasta prófið. Ég ætla að vera í stuttum bol á morgun og kyssa á mér upphandleggsvöðvana þegar ég labba út úr því. Kominn með nóg. Komst að því í dag að það eina sem ég hugsa um í prófum er hversu mikið mig langar út. Úr stofunni það er að segja. Hef ekki þolinmæði í það að þurfa að hanga inni í þrjá tíma. Mikið rosalega er ég eitthvað frjáls sál. Hágrenjandi yfir því að þurfa að setjast niður í smá stund. Líkt og Jó sagði, ég er með athyglisbrest. Hvar var ég?

Stjörnustríð

og svo datt hún úr flugvél og talaði við talandi pöndu. Svo giftist hún dódí. Díana ekki pandan.

Upp og Niður

Hvað getur maður gert við lífið þegar maður er orðinn gamall? Mig vantar áhugamál í ellinni. Ef einhver gæti bent mér á eitthvað yrði ég voðalega þakklátur.

Steinn Sleggja Sigurðsson

Ætlaði að óska Pétri Sigurðssyni til hamingju með new baby. Gleymdi því.

Mig vantar flugmiða út en ég á ekki efni á honum. Sem er mjög leiðinlegt. Ég veit samt um stað í Bologna þar sem maður getur grætt 130 þúsund með því að leigja líkama sinn til eldri manna í eina nótt. Hljómar kannski ekki spennandi en hvað getur maður gert þegar manni vantar bráðnauðsynlega pening? Ætli þetta setjist á sálina hjá manni? Eða styrkir þetta mig í karlmennsku minni? Ha ha ha. Klæddur í kjól með tíkarspena, látinn dansa á einni löpp og gelta líkt og hundur. Það yrði alla vegna fyrsta skipti sem ég gerði það.

Prófin svona svona. Kannski best að bíða eftir einkunnum áður en lengra er haldið. Svo ég sit heima og neita að taka próf þangað til ég er búinn að fá einhverjar einkunnir.

Sakna litlu útlendinganna minna sem ég er hræddur um að ráfi um götur Bologna ráðvilltir og hræddir. Hvernig eiga þeir eiginlega að takast á við lífið ef þau hafa mig ekki til þess að útskýra fyrir þeim auðveldustu hluti sem fyrir þeim er spurning um líf og dauða. Greyin litlu.... vona að enginn deyji á meðan ég er hér heima. OOOoouuuuhhhhh???!!!!! Líkt og japinn var vanur að segja.

Mig langar svo að setja inn mynd af fjölskyldunni sem ég tók en ég er hræddur um að bloggið verði þá of persónulegt. Nei andskotinn hafi það. Ég set hana inn. Þarna eru við fjölskyldan saman á páskunum. Mamma og pabbi eru þarna fremst og svo við systkynin þarna fyrir aftan, ég, Bára systir og Laufar bróðir minn. Mér finnst við svo falleg fjölskylda!!!

Fammmmmljannn!!!

Umhverfisvænn í einnota umbúðum

"... og ég var svo fullur að ég ældi næstum yfir hana! Ha! ha! ha! Og það er sagan af síðasta stefnumóti sem ég fór á."
"Mikið rosalega er ég ánægð að hafa komið með þér á þetta. Ætlarðu nokkuð að endurtaka leikinn?"
"ha? Nei nei. Eða ég held ekki, ætlarðu að reyna að fylla mig? Reyna að koma mér í rúmið? Þið stelpurnar eruð alveg ótrúlegar! Ekkert nema ríða ríða ríða!"
"Við "stelpurnar" erum ekki þannig. Mér þætti væntu um það ef þú myndir róa þig aðeins niður í áfengu drykkjunum."
"Ok. Ég skal... (sopi) ..ekki drekka mikið. Alla vega ekki eins mikið og þegar ég fór út með Gumma vini mínum, maður. Djöfull vorum við fullir! Ég stóð ekki í lappirnar og var búinn að missa tvær pulsur niður á mig og svona fimm bjóra held ég líka. Gummi var að reyna við eina ógeðslega feita og við vorum alltaf að gera grín af henni. Þú veist hvernig. Eina svona með undirhöku, jafnvel tvær sem að maður getur eiginlega ekki staðist að klípa aðeins í. Hefurðu einhvern tímann gert það?"
"Gert hvað?"
"Klipið í undirhökuna á feitri stelpu? Þá er ég samt ekki að meina feitri... heldur meira svona "hallóóóó, ég er barbapabbi en þú mátt kalla mig Sólveigu" sem vaggar síðan þegar hún labbar."
"En gaman. Þú kemur svo sannarlega á óvart. Þetta er eitthvað sem ég bjóst ekki við að heyra á fyrsta stefnumóti. Ertu með einhverjar fleiri sögur?"
"Ekki kannski núna. Ég er einn af þessum... hvað kallast þeir aftur?... mjúkir... já, einn af þessum mjúku mönnum. Segðu mér eitthvað frá þér. Ekki samt eitthvað þegar þú varst að slumma gamla kærasta. Mig langar ekkert að heyra það."
"Mig langar líka ekki til þess að segja þér frá því. Aldrei."
"Láttu ekki svona. Auðvitað langar þig til að segja frá því. Ég veit alveg hvernig stelpur virka. Alveg eins og þarna bækurnar, hvað hétu þær... amma var alltaf að lesa þetta... Rauða serían! Þið, stelpurnar, eruð alveg eins og rauða serían! Nema bara með lappir. Uppfullar af sögum um stráka með six-pack og stór typpi og hvernig þrátt fyrir það að hún hefði verið besta vinkona þín frá upphafi þá gerðist það bara einu sinni og þið voruð meira forvitnar heldur en ástfangnar, það muni aldrei gerast aftur en það var nótt sem þú munir aldrei gleyma.."
"... ertu ekki að grínast?!!!"
"... og ... og ... og svo hafirðu einhvern tímann hitt einhverja tvo gaura og ekki getað gert upp á milli þeirra svo þú hafir tekið þá báða með þér heim. (há eftirhermukvenmannsrödd) "Og þeir föðmuðu mig og kysstu og knúsuðu! Mér fannst ég svo elskuð. Eitthvað sem ég fékk aldrei frá pabba mínum." Ekki það ég sé að meina að þú viljir sofa hjá pabba þínum, ég er sko engin pervert."
"EN þú ert viðbjóðslegur!"
"Hvað meinarðu? Ég bara að reyna að vera opinn og skemmtilegur."
"Þú ert það ekki og ég er farin! Vertu sæll!"
"Nei, bíddu! Ég var bara að grínast! Ég er ekkert svona. Ég er bara svo stressaður. Ég veit ekkert hvað ég er að segja, gefðu mér annað tækifæri. Gerðu það!"
"Ég veit ekki. Það getur verið að þín tækifæri séu búin. Ég er eiginlega búin að fá nóg. Mér finnst ég þurfa að fara í bað."
"Ég lofa að haga mér. Geeeeeeerðu það!"
"Ok. Eitt tækifæri.... ef þú klúðrar því þá er ég farin.... hvað er það sem þú sagðist vera að gera?"
"Ég? Ekkert spennandi eins og er. Meira svona á milli vinna þangað til ég finn mér eitthvað skemmtilegra heldur en það sem ég er að gera núna. Er maður ekki alltaf að leita að einhverju skemmtilegu að gera? Alla vegna einhverju skemmtilegra en vörutalningu hjá íþróttavöruverslun."
"Vörutalningu? Er það vel borgað?"
" ... "
"Tobbi! Ertu að hlusta á mig?"
" ... "
"Tobbi!!! hey!"
"... sérðu júllurnar á þessari!!!"

Beygður af listamennsku

Ég er beygður af listamennsku. Prófin sem ég tek eru listaverk. Uppspuni frá upphafi til enda. Vona að þeir taki því sem alvöru.

Kurlaðu þetta, helvítið þitt!

Eitt það besta við það að vera kominn heim er hversu allt virðist vera íslenskt. Mér hefði sko aldrei dottið það í hug! En er það ekki einmitt málið? Á manns eigið land ekki alltaf að koma manni á óvart? Væri ekki bara leiðinlegt ef maður færi í burtu í smá stund og allt væri breytt? Mér finnst miklu skemmtilegra hversu allt er eins... nákvæmlega eins.

Strætó er ennþá gulur. Gísli er ennþá Marteinn. Hvað meira? Ísland, fyrir mér, er ekkert meira! Ef þeir gætu bara málað Gísla Martein gulan! Þá væri lífið fullkomið. Ísland að minnsta kosti.

Ég verð að viðurkenna það að ég sakna útlanda svolítið. Samt þegar ég fer til útlanda.... hvað er ég að kalla þetta útlönd? Ég fer bara til eins útlands. Skemmtilegasta útlands í heimi!!! Ef það væri stelpa þá væri það örugglega með risastór brjóst og ég væri alltaf að reyna að káfa á þeim.. og hún að lemja mig fyrir það. Og mér myndi finnast það svolítið sexý að hún væri að lemja mig og þá myndi hún lemja mig meira. Sem myndi gera mig enn æstari og hana enn reiðari og... andskotinn hafi það!!! Af hverju enda öll mín sambönd við stelpur á sama veg?

Nei þetta er ekki satt. Ég yrði alltaf fyrri til að bjóða þeim að koma og spila "Hjónaband". Lítill leikur sem ég fann upp á þegar ég dvaldi á skÍtalíu. Mjög skemmtilegur fannst mér. Hann er einhvern veginn svona: Ef stúlka er eitthvað að yppa sig og/eða æsa þig með einhverjum leiðindum þá skaltu bara bjóða henni að "þykjast vera gift þér." Þá spyr hún væntalega: "hvernig?" Búmm!!! Eitt högg ætti að nægja. Hún liggur í gólfinu og þú, sigri hrósandi, spyrð hana hvernig henni líki hjónabandið. "How´s married life treating you baby?" Hef ekki heyrt eina þeirra kvarta.

Ég verð að hætta þessu. Ég myndi aldrei lemja stelpu (Blikk blikk. Femínistar og allt það sko.) Ég tala oft við þær og segi að þær sko hafi ekkert fitnað frá því ég sá þær síðast. Það er svo gott að vita til þess að strákar eins og ég erum orðnir miklu meðvitaðari um það hvað stelpur vilja heyra. Ég myndi til dæmis aldrei sjá afa gera eitthvað þessu líkt.

Verð uppi í háskóla á morgun. Sem minnir mig á það... hvaða grín er það að hafa kosið kvenmann sem rektor? Ég skil svo sem að stelpum hafi verið hleypt inn í skólann svo að við sem værum að læra hefðum eitthvað til þess að skoða þegar tímar eru í gangi.. en rekt... hvað? of mikið hvað? Hætta núna? En ég vildi bara... ok...

Verð að fara. Mamma er eitthvað að yppa sig... bíðið, við ætlum að þykjast vera gift í smá stund...

Hæ sæta!!!

Ég er kominn heim. En stoppa kannski ekki lengi. Kannski út af því að ég bý upp í breiðholti. Ég miðbæjarbarnið má bara ekki við því að hanga svona lengst upp í fjöllum. Hér er loftið þunnt og fólkið angar af einhverri skrýtinni lykt. Mig langar svo að hjálpa þeim, en ég nenni því ekki. Börnin sem ganga hér um götur hálfnakin og leita að æti í ruslatunnum hálandaúthverfanna eru svo sæt og ég veit að það myndi friða sálina að hjálpa þeim en kannski vilja þau lifa svona. Hvað veit ég?

Prófin eru í gagni. Ég var einn í prófinu í dag. Sem var soldið fyndið. Ég verð þá alla vegna hæstur!!!! Jíbbí!!

Að hugsa sér!

Á morgun flýg ég heim.

Ó Kópavogur!! Þú fagra ekkert!!!

"...og allan tímann horfði ég framan í hana og hugsaði; ef hún væri kærastan mín þyrfti hún aldrei að bora í nefið á sér sjálf. Mínir fingur yrðu svo sannanlega hennar."

Svo við á skÍtalíu erum búin að eignast nýjan páfa. Hvað ætlum við að gera við hann? Það hefur ekki enn verið ákveðið. Grillann? Nei... djöfull er ég kreisí maður!! Stundum hræði ég sjálfan mig!! Grilla páfann!! Glætan!

Sjötíu grillveislur búnar. Ég elska þetta land. Nægur matur og vín á ásættanlegu verði. En stundum getur þetta verið hættulegt. Sérstaklega eins og í gær þegar við vorum einungis þrír strákar og svo tólf stelpur. Eins og flestir ættu á vita þá er ég haldinn óhóflegri hræðslu við stelpur. Þegar þær eru svona margar þá..... þá.... einmitt! Einhvern veginn þannig. Stari út í loftið, jafnvel slefandi og kem ekki upp einu einasta orði. Alla vegna engu sem hægt er að skilja.
"Hæ! Ég heiti ...." - hér verð ég að koma að "Hvernig á að koma fram við og skilja stelpur - sjálfsævisaga tobbaliciousar"

Strákar. Takið nú vel eftir. ALDREI! og þá meina ég aldrei skuluð þið muna eftir nafni á stelpu sem þið talið við í fyrsta skipti. Það að muna eftir nafninu hefur nefnilega hræðilegar afleiðingar. Eins og ég hef áður minnst á þá hugsa stelpur einungis um þrjá hluti. 1. barneignir. 2. hjónaband. 3. saumaklúbba. Þessi hugsunarháttur kvenna hefur haft það í för með sér að ef strákur gleymir sér í augnablik og man nafn stelpunnar sem hann er að tala við í fyrsta skipti þá fer eftirfarandi atburðarás á stað: "Mikið rosalega yrði hann góður faðir. Hann myndi sko aldrei lemja mig. Hvenær ætli ég geti sagt saumaklúbbnum frá honum?" Klikkar ekki. Hvert einasta skipti. Ég er ekki fullkominn, ekki enn, og hef oft brennt mig á þessu. Endar með því að pabbi einhverjar stúlku hringir í þig um hánótt hágrenjandi og heimtandi það að þú giftist dóttur hans: "E-e-e-en þú mundir nafnið á henni (snökt!) Þú mátt ekki gera okkur þetta!!! Hún er búin að loka sig inni í herbergi, borðar stanslaust majóneshristing með beikoni og skrifar í dagbók barnsins og límir inn myndir af brúðarkjólum og tertum í úrklippubók... (snökt snökt!)"

Hræðilegt. Annað er ekki hægt að segja. Það er einmitt út af þessu sem kirkjan er komin með nýtt slagorð sem á að færa hana nær manninum á götunni.

"Stelpur - ástæðan fyrir því að Guð er einhleypur!"

Hljómar vel.

Viljiði heyra góða sögu af heimilinu? Af hverju er ég að spyrja? Auðvitaði ekki. En ég ætla samt að segja hana. Þannig er að hér býr kyngirndur maður. Sam. Það er samt ekki málið með sögunni heldur það að hann getur ekki drukkið, hitt var meira til þess að þið hélduð ekki að ég væri að tala um panann Ja. OG nú er ég að fara að blaðra í ykkur leyndarmáli svo.... skítug sál ég. Enívei. Hann hafði sem sagt klárað heilan bjór og stóð úti á miðju gólfi og sagði í sífellu: "oh... oh.... það snýst allt í hausnum á mér!! Oh oh.. það snýst allt!!" Svo grípur hann um mig og hallar sér upp að mér og segir: "Á ég að segja þér leyndarmál?" Ég er engin maður til þess að neita leyndarmáli og sagði því auðvitað já. Hann horfir eldsnöggt í kringum sig til að sjá hvort einhver annar er að hlusta og hvíslar svo í eyrað á mér: "Ég svaf hjá stelpu!!" Ég hikstaði á græna teinu sem ég var að drekka (því allir vita að ég drekk ekki) og náði að hósta upp úr mér, "hvenær?". "Í gær."

Mórall helvítis sögunnar????!!!! Meira að segja þeir kyngirndu sam fá að sofa hjá fleiri stelpum en ég!!! Andskotinn hafi það!!!!! Ég hata lífið, páfann og stelpur!!

Með pasta í vösunum

Lífið gengur sinn vanagang. Ég betri en allir aðrir og kannski með örlitla leið á því að allir séu að horfa á mig með aðdáun. "Af hverju get ég ekki verið meira eins og tobbalicious?" Ég veit þau eru að hugsa þetta. Ég sé það í augunum á þeim.

En látum það vera. Ég get tekið því.

Komst að því í gær að ég get skilið spænsku. Vissi það ekki. Notaði tækifærið víst ég kunni hana og náði að redda mér ókeypis gistingu og afnot af bíl í Messíkó. Þangað ætla ég með kærustunni seinna á árinu. Hún var svo elskuleg að bjóða mér í heimsókn. En hún á ekki heima í Messíkó. Svo fyrst verð ég að fara til útlanda og svo til messíkó. Erfitt líf en einhver verður að lifa því.

Fokk hvað ég nenni ekki að skrifa þessar reynslusögur dauðans. Best að halda bara kjafti.

Hæ hó jippí jei og allt það

Kominn... já ég er kominn með netsamband. Loksins. Löng og leiðinleg saga sem gengur út á það að maður þarf að draga allt út úr skÍtölunum ef maður vill fá svör. Sem betur fer býr japani hérna sem gleymdi sér í smá stund og þannig komst ég að því að allt var týnt og eini maðurinn sem vissi nokkuð um internetið átti ekki heima hjá okkur. En þetta tókst að lokum.

Ekkert að frétta nema glimrandi ást hjá mér og kærustunni. Til þess að fagna því og internetsambandi þá bjó ég til einhverjar teyknymindyr. Vona að þið njótið.

Ef það væri bara selt
Jebb
Ekki í fyrsta skipti

Auk þess sem ég kem heim þann 27. apríl til þess að fagna prófum. Næstum því búinn að gleyma því.

Gott í kroppinn

Siggeir Pétursson á örugglega ekki ammæli í dag en ég ætla samt að senda honum kveðjur.

Ein aðalástæða þess að ég hata stelpur: Nei!

Sko. Ég er búinn að vera að spjalla öðru hverju við kærustu mína í símanum síðustu daga og hún, þrátt fyrir það að vera glæný, hefur tekið upp þennan ljóta sið að segja nei í hvert einasta skipti sem sem ég hendi fram spurningu. Það er ekki eins og spurningarnar séu; "heldurðu að jörðin sé flöt?" eða "heldurðu að ég og Brad Pitt hafi verið skildir að við fæðingu?" Það er sama hvað ég spyr, alltaf skal svarið vera nei.

Við vorum eitthvað að ræða um páfann, kirkjuna og annað víst annaðhvort þessara dó vist um daginn og mér varð hugsað til allra sem eru að læra til prests. Það eru ákveðnir hlutir sem maður getur lært upp úr bókum, það er ég alveg viss um, en svo eru aðrir hlutir sem þarf að læra með verklegu námi t.d. eins og smiðir og rafvirkjar þurfa að hórast í. Völundur, þú ert smiður! Er þetta ekki rétt hjá mér?

Af hverju ættu prestar að vera eitthvað öðruvísi? Það sem ég vil fá að vita er hvort á þriðju hæð aðalbyggingar HÍ séu litlar ungbarnagínur með kross á enninu sem prestnemar nota til þess að æfa sig í því að skíra? Barnagínur klæddar í skírnakjól með lítinn svartan kross á enninu? Andskotinn hafi það!!! Æfingin skapar meistarann! (Sem minnir mig á það: Ef Æfingin skapaði Meistarann, af hverju er þá aldrei minnst á hana í Biblíunni?)

Svo væru þeir ekki bara með barnagínur til að æfa skírnina heldur líka brúðargínur til að æfa brúðkaup. Klæddar í kjól og hvítt með kross á enninu og lítinn takka á brjóstkassanum sem á stendur "try me!" og þegar þú ýtir á hann þá heyrist lágt "ææææææææææ dúúúúúúúúú" með ákveðnum Stephen Hawking hreim.

Það getur ekki annað verið. "For instructional use only!"

Ef einhver sem vinnur hjá Námsgagnastofnun gæti upplýst mig um þetta þætti mér vænt um það.

Landsleikur og Pàfinn

Svo við fórum til Padova til þess að horfa á landsleikinn. Sem verður ekki talað um beint þar sem þetta var leiðinlegasti leikur í heimi. En við skemmtum okkur vel í stúkunni. Og fyrir utan völlinn líka. Lenti meira segja í því að það var tekið viðtal við mig einungis vegna þess að ég er íslendingur. Ég er orðinn svo fokking frægur á GenÍtalíu að það er ekki fyndið.

Þori ekki út úr húsi lengur. Aðdáendurnir eru út um allt og gera allt til þess að fá eiginhandaráritun frá mér. Má ég ekki fá að eiga mitt eigið líf?!! Látið mig vera!!!

Eníveis þá var gaman á vellinum. Drukkum bjór og spjölluðum við skítalina sem voru á vellinum. Söng þjóðsönginn og lét skítalina klappa fyrir mér þegar ég hafði lokið mér af. Ég er ekki frá því að einhver af þeim hafi grátið.

Ef leikurinn var leiðinlegur þá var ég alla vegna skemmtilegur!! Ú Hú!!!

Ef einhver tók ekki eftir því þá dó páfinn. Bein útsending á öllum stöðvum á genÍtalíu.

Búinn að ákveða það að kalla heimaland skÍtalanna genÍtalíu.


tobbalicious ásamt kjöru, jappanum og þeim kynhneigða.

Heimili mitt

Kukastadur daudans!

Kominn ur odru ferdalagi... nu a kukastad daudans. Riccione er litill stadur vid adriahafid sem gengur ut a eitt: Diskotek og aftur diskotek. Thangad aetla eg aldrei aftur! EN endilega kikid thangad..

Einn dagur i Bologna og svo fer eg a morgun til Padova til thess ad horfa a islenska landslidid verda rasskellt af varalidi skitala. En god og gild astaeda til thess ad drekka bjor og vera med skrilslaeti. Eg hlakka svo til!!!

Vorid er komid og farid ad hitna uti og inni, ekkert hraedilegt enn. Eg er samt stadradinn i thvi ad vera alltaf nakinn thegar hitinn er farinn ad nalgast 25 gradur. Ef sambylingunum likar thad ekki tha er thad theirra vandamal.

Annars er thad ad fretta af jappanum og hommanum ad theim kemur lika thetta vel saman. Samt fer thad svolitid i taugarnar a mer ad homminn vill alltaf vera ad fadma okkur stràkana. Einhver ryksugadi og allir verda ad fadmast!!! Nema stelpan sem byr med okkur... hun faer aldrei ad vera med... mer lidur illa fyrir hennar hond. Sà kynhneigdi Sam utilokar hana alltaf.. "Nei Kjara! Bara strakarnir!! Thu matt naest."

Skapar illindi ad lokum. Eg fly bara heimilid a medan. Aesispennandi lif utlendingsins à skitaliu hefur upp à eftirfarandi ad bjoda: Klipping, almenningsgardur til ad laera og svo kannski madur veit aldrei nema thad gaeti gerst ad....

...nenni ekki ad spa i meiru.

Blindur ad reyna vid stelpur i flottamannabudum!!!!! No shame!!

ég er thò ekki med graenar vortur!!!!!!

Thegar eg sneri aftur ur ferd minni um fyrrverandi atakasvaedi fyrrverandi Jugòslaviu var mèr bodid i utskriftarparty. Gaman gaman hugsa allir. Skiptir ekki màli ad stadurinn var nàkvaemlega eins og tunglid og mèr leid eins og èg vaeri kominn aftur à menntaskòlaball. Thad sem skiptir màli er ad stràkurinn var i veidihug!!! Gerist ekki oft.

Svo Blindur sèr thessa snyrtilegu stulku sem stendur ein.... thad er engin nakinn i thessari sogu svo ef thu ert ad leita ad thannig sogum tha verdur thu ad leita annars stadar... anyway.. Blindur setur upp sitt fallegasta bros, lagar gleraugun og thrammar i attina til stulkunnar. Thad er aldrei ad vita nema stelpurnar seu ad henda i mann einum sleik. Eda vinkonu sem thaer thekkja sem vaeri orugglega til i ad henda i mann einum sleik.

Eftir stutt spjall um ekkert tha spurdi eg i mesta sakleysi hvad hun vaeri ad laera... thats when the trouble started..

Blindur:"Hvad ertu ad laera?"
Stulka: "Tisku."
Blindur: "Ha ha ha ha ha ha!!!"
Blindur: "Ha ha ha... sko èg er ekki ad gera grin ad thèr.... en er thetta i alvorunni kennt à hàskolastigi??? ég er ekki ad hlaegja ad thèr... èg lofa.."
Stulka: "Hvad meinardu? Audvitad er thad kennt!"

Svo thrammadi hun i burtu!! Skil ekki konur. Hun tok thessu samt betur heldur en stulkan sem eg hitti sem var ad laera kennslufraedi... hun trylltist thegar eg tjadi henni i longu mali ad eg teldi kennslu vera eitt thad leidinlegasta sem nokkur madur gaeti tekid ser fyrir hendur..

Svo er folk ad spyrja sig hvernig stendur a thvi ad eg se einhleypur. Eg kann tho ad vaska upp og thad er alltaf plus.

Kominn "heim"

Austur-Evroputurinn a enda. Ferdin var svona: Split-Medugorje-Split-Mostar-Sarajevo-Srebrenica-Zagreb-Ljubljana. Aetla nu ad setjast nidur og skrifa ferdasoguna svo eg gleymi henni aldrei.

Vona ad eg nai samt ad hella mig fullan fyrst til ad gleyma henni.

Nadi i tolvu thar sem enginn var nalaegt en nu eru allir horfnir fra hinum tolvunum en i kringum mina eru hrydjuverkamenn med radstefnu. Eg er farinn adur en einhver sprengir sig i loft upp.

Bosnia

erum nu a ferdalagi um fyrrverandi Jugoslaviu. Byrjudum a Bosniu (thad verda myndir) og forum svo til Kroatiu, Split. Nu erum vid aftur komnir til Bosniu, nanar tiltekid tha erum vid i Mostar. Fallegur baer en thad setur svolitinn svip a baeinn ad hann er allur sundurskotinn og fridargaeslulidar sem eru uti um allt. A morgun forum vid svo til Sarajevo og aetlum ad vera tvo daga thar. Sidan er ferdinni heitid til Zagreb og svo erum vid ekki bunir ad akveda hvort vid forum til Ljubljana i Sloveniu eda tha til Bukarest i Rumeniu. Ferdasagan verdur ad koma seinna med myndum.

Austur-Evropa bidur ad heilsa. ??????

Heppinn???

Hef ekki verið að gera neitt. Lagðist í smá þunglyndi þegar ég komst að því að tölvan mín var hljóðlaus og eitt geisladrifið virkaði ekki. Lítið mál. Opnaði helvítið og kom henni í lag á ný. Snillingur? Það voru þín orð ekki mín... en takk samt.

Stundum er maður bara heppinn. Fékk símhringingu í gær þar sem mér var boðið með til Króatíu á morgun. Förum með bát frá Ancona yfir tíl Króatíu. Helgin verður notuð til þess að aðstoða fátæka íbúa Króatíu. Hópurinn sem ég fer með er frá einhverri kirkju hér í Bologna og þar sem ég er allur fyrir neyðaraðstoð þá gat ég ekki skotist undan því að taka þátt í svona góðgerðarstarfsemi. Góðgerðarmál um helgina í Króatíu. Svo er hugmyndin að ég og Matteo (strákur sem ég þekki) verðum áfram í Króatíu í nokkra daga að skoða landið. Menningin og allt það.

Spurning hvort við kíkjum á Slóveníu í leiðinni? Það er aldrei að vita. Ég hlakka alla vegna til. Á vinkonu í Zagreb sem ég væri alveg til í að heimsækja en það er alltaf spurning um peninga. Svo... eitt kannski... rosalega er skrítið að fara til útlanda þegar maður er í útlöndum!! Mér finnst ég ekkert vera að fara til útlanda því ég er í útlöndum. Lífið er svo rosalega skrítið maður!! Pældu aðeins í því!!!

Svo má ekki gleyma að Ítalía og Ísland ætla að spila fótbolta hérna rétt hjá Bologna og ég hef ákveðið að skella mér. Draga með mér skÍtalana og eiga góðan dag í bjórdrykkju og fótboltagláp í Padova. Hljómar ekki illa.

Svo... fréttir næsta mánuðinn eru þessar. Króatía í eina viku. Landsleikur í fótbolta í lok mánaðarins. Þess að milli reyni ég að koma inn sem mestri bjórdrykkju... það eru þrír bjórkassar hérna fyrir utan sem hreinlega öskra á mig á hverju kvöldi. Hver er ég að neita bjórnum um góðan maga?

Króatía here I come!

Heppinn???

Hef ekki verið að gera neitt. Lagðist í smá þunglyndi þegar ég komst að því að tölvan mín var hljóðlaus og eitt geisladrifið virkaði ekki. Lítið mál. Opnaði helvítið og kom henni í lag á ný. Snillingur? Það voru þín orð ekki mín... en takk samt.

Stundum er maður bara heppinn. Fékk símhringingu í gær þar sem mér var boðið með til Króatíu á morgun. Förum með bát frá Ancona yfir tíl Króatíu. Helgin verður notuð til þess að aðstoða fátæka íbúa Króatíu. Hópurinn sem ég fer með er frá einhverri kirkju hér í Bologna og þar sem ég er allur fyrir neyðaraðstoð þá gat ég ekki skotist undan því að taka þátt í svona góðgerðarstarfsemi. Góðgerðarmál um helgina í Króatíu. Svo er hugmyndin að ég og Matteo (strákur sem ég þekki) verðum áfram í Króatíu í nokkra daga að skoða landið. Menningin og allt það.

Spurning hvort við kíkjum á Slóveníu í leiðinni? Það er aldrei að vita. Ég hlakka alla vegna til. Á vinkonu í Zagreb sem ég væri alveg til í að heimsækja en það er alltaf spurning um peninga. Svo... eitt kannski... rosalega er skrítið að fara til útlanda þegar maður er í útlöndum!! Mér finnst ég ekkert vera að fara til útlanda því ég er í útlöndum. Lífið er svo rosalega skrítið maður!! Pældu aðeins í því!!!

Svo má ekki gleyma að Ítalía og Ísland ætla að spila fótbolta hérna rétt hjá Bologna og ég hef ákveðið að skella mér. Draga með mér skÍtalana og eiga góðan dag í bjórdrykkju og fótboltagláp í Padova. Hljómar ekki illa.

Svo... fréttir næsta mánuðinn eru þessar. Króatía í eina viku. Landsleikur í fótbolta í lok mánaðarins. Þess að milli reyni ég að koma inn sem mestri bjórdrykkju... það eru þrír bjórkassar hérna fyrir utan sem hreinlega öskra á mig á hverju kvöldi. Hver er ég að neita bjórnum um góðan maga?

Króatía here I come!

Syngjandi glaður!!!!

Verð að viðurkenna eitt. Ég get víst ekki borðað meira en 130 kg menn. Það sannaðist í gær. Bauðst og/eða bauð sjálfum mér í keppni á milli Grikkjans og skÍtalans í því hver gæti borðað meira af samlokum. Grikkinn er stór. skÍtalinn er stór. Sameiginlega vega þeir 250 til 260 kíló. Ég er 72. Það dró samt ekki úr mér og ég var nokkuð viss um að ég gæti tekið helvítin. Verð að minnast á það að japaninn fékk einnig að taka þátt.

Förinni var heitið til Sassuolo sem er rétt fyrir utan Bologna. Staðurinn skiptir ekki máli. Þetta var meira svona.... til að þykjast vita eitthvað um staðsetningar bæja og borga á skÍtalíu. Staðurinn sem við fórum á var smábar sem sérhæfir sig í þessum samlokum, djúpsteikt brauð og þar á milli er hægt að velja um hráskinku, stracchino og rucola, pesto, malakoff og beikon. Byrjuðum á því að panta 10 stk á mann. Eftir þau 10 þá datt japaninn út rjóður í kinnum og örlítið ringlaður.

Við þrír sem eftir vorum pöntuðum aðrar 10 og hófum átið á ný. Eftir 15 vorum við farnir að svitna og saltið sem var í öllu og brauðið gerði það mjög erfitt að bíta í samlokurnar. Fleiri lítrar af vatni, sprite og kóki voru drukkin til þess að reyna að fá smá raka í munninn. Það var enginn tilbúinn að hrækja upp í okkur þó það hefði verið betra. Ég ákvað, mjög viturlega, að hætta eftir 18. Sturtaði í mig hálfum lítra af vatni og reyndi að halda aftur ælunni. Þurfti ekki lengur að nota beltið til þess að halda uppi buxunum. Bumban sá til þess.

Ég gat ekki annað en dáðst af fitubollunum tveimur sem héldu ótrauðir áfram. Hvor um sig þrjóskari en hinn. SkÍtalinn hætti eftir 24 og Grikkinn eftir 23. Ber ekkert annað en virðingu fyrir þeim báðum. Ég aftur á móti verð héðan í frá þekktur undir nafninu "Anorexíu hóran!" Ég þakka Völundi fyrir að hafa fundið þetta skemmtilega og viðeigandi nafn á mig.

Það átti að líta út um kvöldið en því miður vorum við ekki í besta ásigkomulagi til þess, með bólgnar bumbur og ekki örðu af vatni í líkamanum. Það var það versta... það eina sem við vildum gera var að drekka, vatn, bjór, kók, hvað sem er en það var bara ekki pláss í maganum til þess að koma því fyrir. Við höfum heitið því allir að snúa aldrei þangað aftur. Ef einhvern langar til þess að reikna út hversu mikið var étið þá er hver samloka u.þ.b. 100 gr. give or take 10. Hvað ætli séu margar kaloríur í hvítu brauði plús beikon??? Nenni ekki að reikna þetta út.

Annars er hvað að frétta? Kannski mest lítið. Tölvan er smá saman að taka sig saman í andlitinu og lítur allt út fyrir það að ég verði nettengdur í tölvuna mína í næstu viku. Þar sem við erum að skipta út meðleigjanda þá gæti það reyndar tafist um einhverja daga. Enginn veit hvenær hann flytur inn. Kannski er hann ekki til? Hvað veit ég?

En þegar hann loksins flytur inn verður íbúðin skipuð eftirfarandi íbúum: Chiara(skÍtala), Koni(japani), Carlo( samkynhneigður skÍtali) og svo ég. Blindi Íslendingurinn. Besta við þetta allt saman er það að japaninn hefur aldrei á ævinni séð samkynhneigðan mann. Og þeir þurfa að deila saman herbergi. Ég bíð eftir sápuóperumómenti. Gráti og gnístan tanna.

Húsið er reyndar allt fullt af jöppum eins og er. Vinir jappans eru í heimsókn. "Þessu finnst svo rosalega gaman að ferðast!!" Það segi ég alla vegna. Og það sem ég segi eru nánast lög þar sem ég er sá eini sem talar íslensku og því notast ég óhikað við hana til þess að ráða úr deilumálum hér á heimilinu. Þau eru orðlaus, nema jappinn en það tekur hann enginn trúanlegan þar sem hann talar japönsku. Eins og það sé tungumál!!! Ha ha ha ha!!

Þið hefðuð átt að sjá hann reyna að útskýra að japanska væri í alvörunni tungumál á brotinni og illa beygðri skítölsku. Ég stjórnaði þeirri umræðu algjörlega. 1-0 fyrir mér.

Hann hefur reyndar ekki talað við mig síðan. Tvær vikur eru svolítið langur tími en ég held þetta lengur út. Eða þá að ég drep hann. Á enn eftir að ákveða mig hvað ég geri.

Er þetta ekki nóg í bili? Ég nenni alla vegna ekki að skrifa meira.

Heimilisfang og simanumer...

Thar sem eg veit ekki hverjir hafa thau..

Sim: +39 349 6744 095

Heimilisfangid er svo:

Via Oberdan 6
c/o Giovanetti
40126 Bologna
Italia

Nu geta allir sent mer post og sms. I tonnatali. Annars er thad ad fretta ad tolvan min kom loksins. Nu er ad bida eftir ad eg nai sambylingunum i raftaekjaverslun til thess ad kaupa thradlaust. Annars gengur netid ekki.

Helviti skemmtileg ammaelisveisla annars a thridjudag. Sios sem er itali af griskum uppruna atti ammaeli og honum til heidurs drukkum vid allt thad afengi sem vid komum hondum yfir. Endudum svo kvoldid med thvi ad hnakkrifast vid einhverja araba yfir god knows what the fuck. Einhverjum blindum var hotad likamsmeidingum og eitthvad thadan af verra. Godur endir a godri drykkju... nei eg meina ammaelisveislu.

Kuldakastid sem gengur yfir skItaliu aetlar ekki ad lata undan og hitastigid er thvi alla daga rett undir eda yfir frostmarki. Sem thydir ad thad er skitkalt uti og jafnvel kaldara inni. En sokum mikillar karlmennsku hef eg akvedid ad vera alltaf i stuttbuxum til ad undirstrika tha stadreynd ad "heima tha kollum vid thetta mallorkavedur, skitalinn thinn!"

Eda tha eg dansa til ad halda a mer hita.

Kaerustunni thakka eg enn og aftur ljodin sem halda mer heilbrigdum a gedi. An ljodanna thinna vaeri eg ekkert.

Ánægður án tölvu!!

Ótrúlegt hvað maður getur notað tímann í að læra þegar maður hefur enga tölvu. Kannski að ég nái að læra fyrir próf?

Samt verð ég að viðurkenna að það er íþrótt hér á skÍtalíu... hún hefur með bíla að gera en ekki að keyra þá. Hef nefnilega komist að því að það þarf einungis þrjá menn til þess að velta Smart bíl og/eða Fiat Panda. Sagan verður að koma seinna. Heyrumst.

Blessadur

Enn bolar ekkert a tolvunni minni. Nu hefst gamanid. Tharf ad hlaupa a milli posthusa til thess ad komast ad thvì hvar hùn er. Hùn er ekki heima hjà mèr. Svo mikid er vìst.

Enhverjir dagar thangad til blogg hefst ad nyju.

Her er snjor og svolitill kuldi. Nystadinn upp ur flensu daudans.

Thangad til sidar.

skItalia.. sk... sk.. skItalia!!!

For i veislu i gaer. Fokking utlensku stafir... Thekkti ekki kuk sem skiptir ekki mali. Voda gaman og allir ad tala saman likt og utlendingum saemir. Tveir menn voru tho aedislegir. Einn ad sunnan hladinn gulli. Gull a hverjum fingri. Gull um halsinn. Gull i beltinu og gull i tonnum. Vatnsgreidd har framkoma sem hefdi latid Kristjan Johannsson lita ut sem feiminn. Cocky motherfokkers will not be told to go o o o!!!

Annar atti aettir ad rekja til englands og taladi med thvilikum hreim. Songvari og klaeddi sig i samraemi vid thad. Allur klaeddur i svart. Svort kurekastigvel, svartar gallabuxur, svort peysa og svart vesti yfir hana. Ekki nog hugsid thid. Sem er lika rett. Med fylgdu svort solgleraugu, nota bene partyid var um nott. Harid var i sama stil og Nikki Sixx, toppur og svo sitt til hlidanna og aftur. Einnig voru a kongnum tvo... eg endurtek tvo ledurarmbond med silfri à à hvorum handlegg. Svartar grifflur kòrònudu svo herlegheitin. Eg vard ordlaus i hvert skipti sem eg sà hann. Svitnadi sma lika.

Thad er ekki annad haegt en ad elska thetta land. I kvold er svo grillveisla og svo verdur farid a vollinn a morgun.

Vona ad eg fai tolvuna mina fljotlega svo thad verdi haegt ad skrifa a mannamali.

Lifandi

Eg er a lifi. Folk er samt ad snerta mig of mikid. Veit ekki hversu mikid af thvi eg tholi. Skitkalt. Parti i gaer i nyju ibudinni. 40 manns a 20 fermetrum. Stud. Stud. Stud.

Thangad til naest. Nakin ad nedan.

Bless..

Ef allt gengur að óskum þá verð ég kominn til ítalíu á mánudaginn. Krossleggið nú fingur og óskið mér góðrar ferðar.

Stelpur.. bara eitt hollræði sem ég vil að þið munið: "I would go ugly just to have something warm in bed"

Strákar eins og ég treystum á það sé þetta sem þið hugsið um.

Plögg fyrir litla bróður

Dannilíuz bróðir minn er það sem á fagmáli kallast tónlistarstjóri. Hann og einhverjir aðrir lúðar úr MS(Margbrautaskólanum við Sund) eru að setja upp sýninguna Með allt á hreinu.

Dannilíuz spilar sem betur fer á gítar í þessu lagi, stjórnaði upptökum og guð má vita hvað annað þessir hassreykjandi unglingar í dag gera til þess að taka upp tónlist. Eníveis þá skuluð þið endilega hlusta á lagið.

Það er hér: Fljúgðu!

Þegar þið eruð búin að hlusta á lagið. Plís. Þið megið alveg dást að því hvað litli bróðir er góður á gítar og gott ef hann spilar ekki á píanó líka? Svo er mjög gaman að syngja með þessu með múturöddinni. Kemst maður í Menntaskólafílinginn. Fljúúú - ÚÚÚghhhhrrrhhhhhúúúúúuúúúúúððððgggghhhhhhhuuuuuUUUUUUUUUUggggghhhhhuuuuuu hærra!

Margbrautaskólinn við Sund (Nei Daníel!! Þetta er ekki menntaskóli!) ætlar svo að setja upp heljarinnar sýningu. Ef Hilmir Snær tæki þátt í henni væri örugglega hægt að fá að sjá typpið á honum. En hann er ekki í henni. Svo ekkert typpi. Hlustið á lagið, sendið á vini ykkar og..... hugsið um typpið á Hilmi Snæ. Meira var það ekki.

"Fólk, tré og ávextir"

Og mig sem langaði ekki annað en að verða atvinnumaður í knattspyrnu. Hvar er sá draumur í dag? Ekki hér. Tók til í íbúðinni og fann hann hvergi.

Þarf ég þá ekki að finna mér annann? Draum! Ertu ekki að taka eftir? Greinilega ekki. Veit ekki hvert þetta er að fara svo látum það vera. Ég er að reyna að ná einni heilli hugsun og halda í hana. Fair city of Bologna. Stutt í það. Íbúðin tóm. Gæti verið ljóð?

Stutt í það. Stutt. Stutt. Stutt. Samt alltof langt. Ekkert leiðinlegra heldur en bíða. Nú vil ég líka benda á að það eina sem eftir er að selja er fallegasti hluturinn. "Leifsgatan." Ótrúlegt að engin vilji kaupa fallegasta sófa í heimi. En svona er fólk vitlaust. Stundum vantar líka á það hendurnar. Hí hí hí. Handalaust. "Ég get ekki klórað mér! Ég hef engar hendur!!"

Maður á ekki að vera að gera grín að öðrum en ég ræð mér bara ekki. Hvernig ætti ég annars að geta skemmt mér?

Ætli ég þurfi ekki að fara að taka mér frí frá þessu bloggi í nokkra daga. Morgundagurinn væntanlega sá síðasti í "viðbjóðunum" og ég þarf að finna mér annan stað til þess að gista á þangað til á sunnudag. Sófapartí fram á sunnudag. Svo er ég enn að reyna að ákveða mig með gistingu í englandi. Flugvöllur eða B&B? Nenni svo ekki að hanga einu sinni enn á flugvellinum en ég ætla sjá hvernig fjárhagurinn/fjárhallinn verður þegar ég stíg út úr flugvélinni. Það er svo gaman að sjá til!!!

Farinn að þykjast gera eitthvað.

Styrkið strákinn!!!

Vildi bara benda á að búðin er alltaf opin. Styrkið nú endilega blindan í flótta frá heimaslóðunum.

Alltaf gaman að kynnast nýju..

Svo... íbúðin öll pökkuð í smekklegar einingar. Ekki of stórar né þungar. Fyrrverandi tilvonandi tengdafaðir minn kemur svo og sækir þetta vonandi. Annars hefði ég pakkað til einskis. Sem er alltaf verra.

"Ég er búinn að pakka. Eigum við að fara?"
"Nei. Við förum ekki neitt."

Grátur. Fylgir alltaf. Og einhver sem er kærður fyrir kynferðislega áreitni. Ég vildi bara láta þig vita Fjóla Lind að ég ætlaði mér aldrei að snerta þig þarna. Þetta var óvart... jafnvel þó það hafi gerst þrisvar sinnum. Þetta er bara eins og að ætla að tékka á því hvort hella á eldavél væri heit... þá hefði ég brennt mig, og guð veit að ég er líklegur til þess að brenna mig þrisvar. Jafnvel oftar. Þá vil ég spyrja þig Fjóla mín, myndirðu kæra mig fyrir það að brenna mig? Ég held ekki. Ég myndi hafa lært mína lexíu á því að brenna mig. Þannig að þú sérð að það er í raun engin ástæða til þess að fara með þetta alla leið fyrir dómstóla ég hef nefnilega lært mína lexíu. Gott að við náðum að ljúka þessu svona.

Annars verð ég að minnast á eitt. Ég hef nefnilega verið kynntur fyrir nýrri tónlist. Tónlist sem fær mig næstum því til að gráta. Einstaklega góð söngkona sem heitir Karen Dalton. Spilar kántríblús og er með eina fallegustu rödd sem ég hef nokkurn tímann heyrt. Mæli með því að allir reyni að redda sér lögum með henni... með öllum ráðum. Nema kannski ekki morði. Það væri örlítið yfirdrifið. Bara læra nafnið, Karen Dalton.

Nú ætla ég að leggjast upp í rúm og þykjast sofa til morguns. Gangi mér vel.

Monday monday!!

Er enn að jafna mig eftir laugardag. Orðinn alltof gamall að vera að drekka svona. Enda er ég hættur öllu svona núna. Vatn! Ekki inn um þessar varir. Nú er bara að halda áfram að pakka og hætta þessu stressi. Skil ekki af hverju í andskotanum ég er stressaður. Látum það vera.

Besta atriði kvöldsins.... þegar barstúlkan benti mér sómasamlega á að ekki hefði verið heimild fyrir síðustu barferðinni. Ég sagði takk. Tók bjórana og labbaði í burtu.

Farinn að dansa. Dansa til að lifa.

Úr einni dís í aðra

Bjór með Jó í gær. Orðinn gamall og má ekki fá mér bjór án þess að liggja svo dögum skiptir í þynnku.

Ég er svo ekki inn. Aldrei með laptop á kaffihúsum bæjarins. Hvað er eiginlega að mér? Af hverju get ég ekki verið meira þannig? Er ég að refsa sjálfum mér fyrir eitthvað sem ég gerði af mér í fyrra lífi? Hlýtur að vera.

Spurningakeppni með Svörtu sálinni í dag og áframhaldandi pökkun á heimilistækjum. Ég ætla aldrei að kaupa mér nokkurn hlut aftur. Þá þarf ég ekki að pakka. Héðan í frá ætla ég að passa mig á því að eiga bara dót sem passar í ferðatösku. Þá er ég alltaf tilbúinn. Í hvað? Hef ekki hugmynd. Okei. Viðurkenni það, ég var bara að þykjast vera kúl. Tókst það? Nei. Að því ég er ekki á kaffihúsi með laptop. Alltaf skal ég falla á því. Djö...

Farinn að éta brúnkukrem. Held að brúnkukrem sé svolítið eins og ólétta. Maður ljómar allur. Brúnkan kemur að innan. Eins og börnin. Svo ljóma ég allur og allir segja við mig "rosalega ljómar þú, ertu óléttur?" "Meibb! segi ég. Ég ét brúnkukrem!"

Kveðjukvöld

Það er komið á hreint að klukkan níu á laugardagskvöld verður haldin svokölluð kveðjuveisla. Á Kúltúra. Ef einhver hefur áhuga á að kveðja mig. Þá vil ég endilega fá að sjá ykkur. Og fleiri með. Bara mæta, drekka og vera glaður. Eða glöð ef þú sveiflast í þá áttina.

Ég græt mig reyndar í svefn á hverju kvöldi yfir því að kærasta mín, sem ég er svooooooooooo ástfanginn af komist ekki. En hún kemur bara næst.

Svo. Laugardagur tekinn frá í dans, gleði og bróður hennar.

Allt að seljast!!!

Fokk!! Bjóst ekki við þessu. Sýnist sem svo að ég þurfi að sofa á gólfinu í nótt. Datt í hug að ég myndi selja eitthvað en allt! Það fyrir hádegi. Greinilegt að allir vilja eiga hlut af tobbaliciousi.

Tillaga

Ég lét taka erótískar myndir af sjálfum mér.... það sem ég vildi spyrja að er hvort það væri einhver áhugi á því að ég póstaði þeim?

Póstur

Það er ekki oft sem það gerist svo ég ljóma af ánægju. Eða svita? Er ekki viss. Hefði átt að spá aðeins betur í þessu áður en ég byrjaði... en áfram!


Kæri tobbalicious 8-)

Ér er 23ja ára, 178cm, 53 kg og nota 34DD brjóstahaldara. Ég les bloggið þitt á hverjum degi og finnst þú æðislegur! Ég á kærasta og ef ég væri ekki með honum myndi ég sko pottþétt vera með þér!!! Ef það er einhver huggun þá klæði ég mig í erótísk nærföt á hverju kvöldi og læt mig dreyma um okkur tvö saman. Ég hef tekið myndir af mér en ég er viss um það að þú hefur engan áhuga að fá þær sendar. Okkar samband verður bara að einskorðast við góða strauma í gegnum síðuna þína. Ég er viss um að þú finnir þá þegar ég les það sem þú skrifar!

Það sem mig langaði að vita er hvernig þær hefur gengið að búa einn? Voru það ekki mikil umskipti að búa með stelpu í mörg ár og þurfa svo að skríða upp í rúm einn á hverju kvöldi? Hvernig tókstu á þessu? Hvernig leið þér?

Í fyrsta lagi, takk fyrir bréfið. Alltaf gaman að heyra í lesendum. Öðrum en mömmu. Þakka þér fyrir að hafa ekki sent myndirnar. Þær hefðu sko ekki verið fyrir mig! Þetta minnir mig á það þegar þrjár stúlkur komu með mér heim eftir eitthvað skrallið fyrir nokkrum árum og heimtuðu það sem lesnari menn en ég kalla, "Trekant plús einn."
Þá horfði ég á stúlkurnar þar sem þær tóku af sér fötin og sagði: "Nei, kæru stúlkur. Hér er gripið í yatsí með ókunnugum en ekki kynlíf! Ég sæki teningana á meðan þið klæðið ykkur aftur í."

Ég get sagt þér að það voru ekki auðveld umskiptin. Ég grét. Ég ásakaði. Ég leitaði skýringa. Ófáir voru þeir tímar sem ég gekk til sálfræðings. Ég var sorgmæddur og niðurbrotinn maður. Ég leitaði djúpt inn í sjálfan mig og reyndi að finna hvað það var sem ég saknaði svona mikils. Var það ég? Var það hún? Vorum það við bæði? Eða hvorugt? Hver veit í alvörunni hvar sökin liggur? Ég ráðfærði mig áfram, við foreldra mína, hennar, nágrannanna og jafnvel ókunnuga foreldra úti á götu. Allt fyrir leitina að sannleikanum.

En það var ekki fyrr en einn morguninn þar sem ég tannburstaði mig inni á klósetti fyrir framan spegilinn að ég komst að því hvað það var sem vantaði. Ég lagði frá mér tannburstann og horfði á sjálfan mig í speglinum, svo sagði ég: "Þú ert ömurlegur!" Og, veistu hvað?, það losnaði einhver hnútur í maganum á mér. Svo ég fann eitthvað annað sem ég gat sagt við sjálfan mig; "þú getur aldrei gert neitt rétt!" Það var líkt og kærastan stæði við hliðina á mér! Ljóslifandi!!! "Ert þetta þú Lauflín mín?," hvíslaði ég út í loftið. En ekkert svar. En við þetta kviknaði ljós hjá mér og ég fann hvað það var sem mig vantaði. "Kærustu." Hún þyrfti ekki að vera raunveruleg því ég hafði fundið a.mk. einn hlut sem hafði fylgt því að eiga kærustu; niðurlægingu.

Nú hef ég hvern dag á því að niðurlægja sjálfan mig í speglinum. Setningar líkt og "Af hverju ertu ekki meira eins og hann vinur þinn þarna?", "þú hugsar aldrei um neinn nema sjálfan þig er það?" , "hatarðu mig?" og "ég hata þig!" fylla upp í ákveðið tóm sem var skilið eftir með brottför kærustunnar.

En niðurlæging er ekki nóg. Nei. Nei. Nei. Það eru ýmis smáatriði sem maður verður að hafa í huga. Ef ég hef til dæmis minnsta grun um það að ég sé að fela eitthvað, hafi jafnvel brotið eitthvað af mér, þarf ekki endilega að vera satt né rétt... meira svona kvenlegt innsæi sem ég hef komið mér upp, þá harðneita ég sjálfum mér not af höndinni í nokkrar vikur. Ekkert kynlíf ætti að kenna mér að haga mér! OG GERIR ÞAÐ!!! Ég passa mig sko áður en ég fer að rífa kjaft eða reyna að vera að plotta eitthvað gegn sjálfum mér. Ég veit hvað við karlmennirnir erum ógeðslegir! Undirförlir lygalaupar og ekkert annað!

Stundum er þetta samt ekki nóg, ég virðist ekki skilja, eða vil ég ekki skilja? Þá finn ég bara eitthvað sem ég get skammað sjálfan mig fyrir. Kannski hef ég ekki tekið til? Horft of mikið á sjónvarpið, skilið sokka eftir einhvers staðar þar sem þeir áttu ekki að vera? Þá tek ég sjálfan mig í gegn, öskra og æpi líkt og ég hafi drepið frumburð minn þangað til röddin brestur. Þá neita ég að tala við sjálfan mig í a.mk. átta tíma þó svo ég geti vel farið upp í eitthvað eins og 72 tíma ef þannig liggur við. Fer allt eftir stemningu.

Þannig að með hugarfluginu hefur mér tekist að finna mér kærustu. Sektarkennd, kynlífsleysi og þögn svo dögum skiptir. Sambönd eins og þau gerast best! Og það besta við það? Ég geri þetta allt með sjálfum mér.

Tekst væntanlega

Ég er kominn með "verðlaunakerfi" til þess að reyna að draga úr reykingunum. Nú fæ ég mér bara sígerettu ef ég tel mig eiga hana skilið. Reyndar þá gefa fyrstu samanburðarrannskóknir ekki til kynna að ég sé að ná að draga úr reykingunum. Þvert á móti aukast þær. Verð að endurskipuleggja þetta eitthvað. Hérna er alla vegna kerfið líkt og ég lagði upp með það í fyrstu.

Það að ná að vakna fyrir átta um kvöldið gefa mér rétt á þremur sígarettum.
Að komast framúr, tvær.
Komast á klósettið eftir að hafa komið mér framúr, tvær, það að komast ekki á klósettið og míga í rúmið, mínus ein.
Ná að hella uppá kaffi, tvær.
Klæða mig, fimm til sex.
Finna gleraugun á undan sígarettupakkanum, tvær.
Sígarettupakkinn á undan, tvær.

Þarna er morgunprógrammið. Morgun reyndar svolítið teygjanlegt hugtak. Þetta getur náð alveg til níu um kvöld.

Hádegisprógrammið er einungis, ná að borða = tvær.

Eftirmiðdagurinn gengur út á það að verðlauna sjálfum mér ef ég kem mér út úr húsi. Þá má ég reykja fimm. Annars refsa ég sjálfum mér fyrir það að hafa ekki farið út úr húsi með því að reykja heilan pakka. Skítugi tobbi. Svo fæ ég mér eina ef mér tekst að líta í áttina að skólabókunum. Tvær ef ég opna eina.

Kvöldið er svo nokkuð létt bara. Verðlaun fyrir að nenna að elda mat, tvær. Halldór og Davíð að benda á ósanngjarna gagnrýni í fréttum, þrjár. Aðstoðarmenn þeirra að benda á ósanngjarna gagnrýni í fréttum, tvær. Davíð og Halldór eða aðstoðarmenn þeirra að benda ekki á ósanngjarna gagnrýni í fréttum..... bíddu.... ég hef aldrei þurft að láta á það reyna... við bíðum með þetta þangað til það gerist.

Svo verðlauna ég sjálfan mig fyrir það að koma mér úr fötunum til þess að fara upp í rúm, tvær þar. Að fara á klósettið áður en ég fer upp í rúm, tvær, og svo ef ég kem mér upp í rúm þá get ég verðlaunað sjálfan mig með tveimur í viðbót.

Þannig er ég búinn að sýna það í verki að ég er staðráðinn í því að hætta að reykja.

Húrrandi!!

Enn tekst mér ekki að vakna fyrir klukkan ellefu á mánudegi. En þetta er næst síðasti mánudagurinn minn í "Viðbjóðnum", nafnið sem íbúðinni var gefið þegar ég leit hana fyrst. Og lýt enn á hana með þó nokkrum. Viðbjóði það er að segja.

Lofa því að reyna að koma einhverju í verk í dag. Kannski.

Það var stúlka sem ég þekki sem rak Íkon upp í andlitið á mér í gær og spurði mig hvort ég kannaðist ekki við myndina úr barnæsku. Ég leit á hana og benti henni á að þar sem ég ólst hvorki upp í árbænum né breiðholtinu þá hefði ég ekki þurft að biðja til trúarlegra tákna til þess að fá mat á borðið. Við áttum mat.

Ég þarf samt alvarlega að fara að selja dótið mitt. Og undribúa flutning. Það eru bara fokking tvær vikur í þetta. Reyni að auglýsa hér aftur:

Sjónvarp 28" = 10.000
Prentari = 2.000
Leifsgötusófi = 5.000
Rúm = 7.500
Bókaskápur = 7.500
Gasgrill = 20.000
Örbylgjuofn = 2.500

Svo er ég að leita að einhverjum sem er tilbúinn að skipta á fartölvu og borðtölvunni minni. Er bara eins árs og varla notuð.

Ekki lengur

Ég er hættur í þunglyndinu. Bonnie 'Prince' Billy að syngja "Don´t cry for me argentina". Þökkum kærustu minni í New York fyrir að hafa bjargað mér úr þunglyndi.

Væri þá ekki bara gott að hoppa upp í það?

Everyone's afraid of their own life
If you could be anything you want
I bet you'd be disappointed, am I right?
No one really knows the ones they love
If you knew everything they thought
I bet that you'd wish that they'd just shut up
Well, you were the dull sound of sharp math
When you were alive
No ones gonna play the harp when you die
And if I had a nickel for every damn dime
I have half the time, do you mind?
Everyone's afraid of their own lives
If you could be anything you want
I bet you'd be disappointed, am I right?
Am I right? And it? our lives
It's hard to remember, it? hard to remember
We're alive for the first time
It's hard to remember were alive for the last time
It's hard to remember, it? hard to remember
To live before you die
It's hard to remember, it? hard to remember
That our lives are such a short time
It's hard to remember, it? hard to remember
When it takes such a long time
It's hard to remember, it? hard to remember? My mom? God is a woman and my mom she is a witch
I like this
My hell comes from inside, comes from inside myself
Why fight this
Everyone's afraid of their own lives
If you could be anything you want
I bet you'd be disappointed, am I right?

Ég pósta þessu til eigin þunglyndis....

No one really knows the ones they love
If you knew everything they thought
I bet that you'd wish that they'd just shut up...

Bóndadagur.

Assgotinn hafi það! Nú er kominn tími til þess að ég komist að minnsta kosti á blað. Oft var.... þarna... en nú... er.... hitt þarna! Nú skulu allir þeir sem elska mig hringja í rás 2 og kjósa mig, já mig, kynþokkafyllstan. Það er ekki bara útlitið sem skipir máli. Það er líka innri fegurð. Og ég á vörubílsfarma af henni. Er með það inni í geymslu. Nenni ekki alltaf að vera að sýna hana sko... betra að sitja stundum bara einn með henni. Klappa og knúsa. Okkar stund saman, mín og innri fegurðar minnar.

Talandi um innri fegurð þá er ég mikið að spá í því að láta vaxa mig. Er það ekki rétt? Ég er að flytja til þess sem fjölmiðlar vilja kalla "heitari landa". Það verður þá líka auðveldara að bera á mig brúnkukremið án þess að vera að flækja það í hárunum. Þá sérstaklega þegar maður er með brúnkuklútana, það virðist festast svona kleprar af appelsínugulu í hárunum sem mynda það sem lítur út fyrir að vera freknur. En eru það samt ekki sko! En það eru allir að horfa á mann og spyrja: "ertu með freknur?" "Ég veit það ekki," segi ég og spyr, "ert þú með persónuleika?"

Og þetta segi ég við stelpur sem ég reyni við. Einhver furða að ég sofi einn? Nema þegar ég átti heima í fjölbýlishúsinu... já, ég myndi frekar kalla það fjölbýlishús en blokk, í vesturbænum. Fékk oft gömlu konuna sem bjó ein á móti til að sofa með mér. Ekkert kynferðislegt. Neyðin kennir naktri konu að spinna og ungum drengjum að fá gamlar konur til að sofa við hliðina á sér til að losna við einmannaleikann. En eina nóttina dó Pálína gamla og eftir það var það aldrei það sama. Í fyrsta lagi ætlaði ég ekki að grafa hana upp og draga dauða heim til mín og í öðru lagi þá tók parið sem flutti í íbúðina á móti ekki vel í það að ég fengi stúlkuna lánaða. Þó svo að á einu fylleríinu sem ég hitti þau fyrir utan minntist strákurinn eitthvað á það að hann væri í þann mund að ná að sannfæra hana að það væri svo sem ekki slæmur hlutur ef þau aðstoðuðu mig í mínum vandræðum. Allt væri falt og svo lengi sem hún þyrfti ekki að vera nakin og hann fengi 5.000 kall fyrir skiptið þá væri hann fullkomlega sáttur við þetta. Einhverjum dögum síðar flutti hún út. Þar með fór það. Ég frétti það síðar eftir að ég var fluttur út frá nágrannanum fyrir ofan mína gömlu íbúð að strákurinn hefði síðan farið að bjóða sig gömlu hjónunum sem fluttu í mína íbúð.

Svo er fólk hrætt við hringamyndun í fjármálalífinu! Ég er hræddur við hringamyndun líkt og þá sem ég var að tala um. Líka óþolandi þegar einhver er að stela frá manni hugmyndum.

Er það?!

Rakst á þessa setningu í bók sem ég er að lesa:

"Mind you, ma auld man sais 'once ye hit twenty-eight, that´s you had it', ..."

Gúlp!

Það væri þá varla svona loðið, er það?

Ég er að míga á mig af stressi. Hvað er ég að gera hundgamall maðurinn að selja allt og flýja land? Af hverju ekki bara að vera áfram í góðærinu? Ef ég dett út úr skóla gæti ég alltaf fengið að vinna 60 stundir uppi á Kárahnjúkum, skráð mig í Framsókn, skúrað hjá Sekjúrítas eða borið út fréttablaðið. Allt annað en breyta til. Ég er nefnilega kominn í ágæta rútínu sko. Vakna stundum á morganana stundum eftir hádegi. Fer stundum í skólann stundum ekki. Fer samt alltaf í kaffi til ömmu og afa á þriðjudögum. Þar liggur rútínan.

Held ég sé samt búinn að komast að því að ég er svartsýnismaður. Ég ligg ekki andvaka á nóttinni hugsandi um það hversu skemmtilegt það verður að prófa eitthvað nýtt. Búa í öðru landi, kannski eignast nýja vini(á síðasta snúning sökum aldurs) og hafa áhyggjur af því að versta veður sem fyrir finnst er rigning. Í alvörunni, ég er að flytja til land þar sem rigning er talin óveður. Hversu slæmt getur það verið? Ég ætti að hugsa um hversu skemmtilegt og nýtt þetta verður en mér tekst það ekki.

Besta svarsýnishugsunin eru peningar. Ég sem hef ekki séð pening frá því ég byrjaði í Háskólanum. Hræddur um að hafa ekki það sem ég hef ekki haft. Glæsilegt. Ekki það að ég gæti ekki reddað mér pening með því að sjúga miðaldra skÍtala. Sá einhvern tímann fréttaþátt um innflytjendur frá Suður-Ameríku sem redduðu sér tekjum með því að klæða sig í kjóla og sjúga skÍtala. Ég gæti gert það! Maður verður bara að passa að raka sig betur en venjulega.

Fokkitt. Þetta reddast allt saman. Skil ekki þetta væl í mér. Það versta sem gerist er að ég kem háskælandi heim eftir nokkrar vikur. Íbúðarlaus, peningalaus, innbúslaus ..... nokkurn veginn allslaus. Hvað er svona hræðilegt við það? Eitthvað sem er búið að troða í hausinn á manni held ég. Andskotinn hafi það! Ég gerði það þó alla veganna. Skipti um líf. Reif mig upp af rassgatinu og hætti að lifa kopípeistlífinu sem hefur stjórnað mér hingað til. Miðað við þau störf sem ég hef unnið við þá er þetta ekki það versta sem hefur komið fyrir mig. Nei, það að standa á sama punktinum í átta tíma í glerverksmiðju er það versta. Svo andskotinn hafi það ég hætti að hafa áhyggjur. Nema náttúrulega allt fari til andskotans.

Ekkert að gerast...

flogið út 6. feb. Það er staðfest. Þá er að fara að pakka og spá í því hvort ég haldi einhvert kveðjupartý. Er það sniðugt?

Ákveðið

Ég er að fara út eftir þrjár vikur. Það er að segja ef ég finn flug. Allt annað er nokkurn veginn ljóst. Nema hvað ég þarf að selja:
örbylgjuofn
gasgrill
sjónvarp
tölvuskjá
rúm
sófa
og kannski eitthvað annað.

Teyknymind

Til allra þeirra sem elska mig.

Hér líka.

Skólin er birjað

Og hvað gerði ég eftir frægðarförina með gulrótarkökuna og mjólkina í síðasta tíma fyrir jólapróf? Keypti sleikjó á línuna. Það er svo heimilislegt að koma með gjafir til að gleðja krakkana sína. Þau ánægð.... jafnvel að ég gæti beðið um nudd seinna á önninni. Ef það verður þá seinna á önninni? Meira um það annað kvöld. Annaðkvöld?!! Var það ekki eitthvað sem ég lærði í menntaskóla? Annaðkvöld viltu sofa hjá mér eða ekki? Ég held að þessi setning hafi örugglega verið á stafsetningarprófinu. Sem minnir mig á að senda póstinn til landafræðikennara landsins. Held þeir myndu öðlast meiri virðingu með því að taka upp staðsetningarpróf. Maður var alltaf stressaður fyrir stafsetningarpróf og hvers vegna yrði maður þá ekki stressaður fyrir staðsetningarpróf? Hér um bil sama prófið. Staðsetning eða stafsetning. Sé varla muninn og hvað þá lesblindir?! Einn inni í herbergi með kennara og prófdómara, "Staðsettu St. Pétursborg, þú hefur 20 sekúndur." Það væri alltaf einhver eineltingurinn sem myndi klúðra þessu og byrja að stafsetja.
"S-A-N-...."
"Ég sagði staðsetja ekki stafsetja! Fallinn! Komdu þér út!"

"Af hverju eru kennarar svona grimmir?! Sjáið þið ekki að það eina sem barnið þarf er meira grænmeti og hreyfing!"

HVAÐ?!!!!!

Ég vil þakka háskólamenntaða millistjórnandanum frá lýðheilsustöð hennar innlegg. Þá er einhver sem hugsar með sér: "EN eru ekki líka karlmenn sem vinna hjá lýðheislustöð?" NEI! Því engin karlmaður með vott af sjálfsvirðingu myndi taka þátt í þessu. Þetta eru "karlmenn", sökum nafngiftar, sem hefur verið bannað að borða óhollt, reykja og pissa standandi sem verða að taka reiði sína og pirring út á þeim sem minna mega sín. Börnunum. Fordómar? Sleggjudómar? Gæti vel verið en ég vil samt fá að benda á þrjú atriði máli mínu til stuðnings:

1. (eitt, ef þú skildir vera stafblindskástrikur.) Nú má grænmeti ekki lengur vera borið fram ferskt. Gufusjóða þarf litinn úr því eftir að rannsóknir leiddu það í ljós að börn með athyglisbrest misstu athygli við að líta augum alla litadýrðina í salatskálinni og féllu á jólaprófunum. Við skulum nú ekki minnast á ofvirku börnin. "Hverjum datt í hug að blanda saman tómötum, gulri papriku og agúrkum?! Tvær rítalín handa Tuma litla og sendu hann í aukatíma í lífsleikni." Ég vil bara benda þér á eitt ef vera skildi að þú byggir með kvenmanni sem finnst "svo sniðugt" að þú viljir borða með henni gufusoðið grænmeti og vegan-mat öll kvöld. Hún kann ekki að elda. Hún gefur þér bragðlausan mat til þess að vera viss um að klúðra ekki neinu. Bragðlaust verður alltaf bragðlaust.

2. (tvö) Reykingar. Auðvitað vilja þær banna reykingar. Tvö atriði hér: Þær eru ekki jafn kúl og við með sígarettur og höndla reykinn ekki jafnvel. Týpískar konur!!! Reyna allt til þess að líkjast okkur en ef þeim tekst það ekki þá er best að banna það. ÉG ER MEÐ TVÆR UPPI Í MÉR NÚNA!!! Búinn að vefja beikoni utan um þær til þess að halda þeim saman. Mmmmmmmmmm! Steikt beikon og tjara.

3. (þrjú) Pissa sitjandi. Það á víst að vera náttúrulegra og á að koma í veg fyrir krabbamein í blöðruhálskyrtli. Nú rifjast upp fyrir mér öll þau skipti sem ég var að passa ungabörn. Drengi það er að segja. Það kom mér alltaf svo á óvart að þeir neituðu að pissa í bleyjuna eða gólfið án þess að setjast niður fyrst. Ég sá á þeim áreynslusvipinn við að halda í sér á meðan þeir hlupu um húsið leitandi að stól til þess að setjast á til að geta migið. Einhvers konar eðlishvöt hjá ungum börnum til að forðast krabbamein í blöðruhálskyrtli seinna á ævinni. Nú vil ég benda karlmönnum á það að samkvæmt nýjustu rannsóknum í Bandaríkjunum þá má koma í veg fyrir krabbamein í gagnauga með því að kúka standandi. Prófaðu það! Ég mana þig.

Kominn tími til þess að ljúka þessu lýðheilsuhatri með spurningu. Hversu áhugavert væri það að vera giftur starfsmanni lýðheislustöðvar sem leggst upp í rúm með árskýrslu manneldisráðs, snýr sér á hliðina og horfir djúpt í augun á þér og segir, "Vissir þú það, ástin mín, að grænmetisneysla barna og unglinga hefur aukist um 2% frá '95? Finnst þér það ekki spennandi?"

Deit

50.000???

Ef þú verður númer það áttu inni hjá mér gjöf.

Sólveig!

Gott hjá Davíð og Halldóri að senda geðsjúklingin hana Sólveigu Pétursdóttur til að svara spurningum í sambandi við Gallup-könnunina. Það er ekki oft sem ég öskra á sjónvarpið mitt en Sólveigu tókst að fá mig til þess í gær. Hvað eru líka 84%? Ekki neitt, best að viðurkenna þetta ekki fyrr en það hefur náð 90%. Ekki það að ég sé mesti aðdáandi skoðanakannanna. Þessi spurning var þó mjög auðskiljanleg, ekki líkt og þegar Davíð spurði: "Ef Ísland færi í Evrópusambandið og heimurinn myndi farast í beinu framhaldi af því myndirðu þá vilja að Ísland færi í Evrópusambandið?"

En þar sem ég ætla að flýja land þá ætla ég ekki að vera að rífast yfir þessu. Ég ætla að sjúga geirvörtuna á Berlusconi. Þið megið hirða Sólveigu Pétursdóttur.

Þakkir

Gleðilegt nýtt ár! Beibí!

Þá eru þakkirnar búnar. Svo ég segi við sjálfan mig: Gefðu sjálfum þér sögu. Hvaða sögu? Það veit ég ekki, ævisöguna kannski? Hefurðu ekki lifað æsispennandi og viðburðaríku lífi? Flogið um allan heim og dansað nakinn á þaki hótels í Portúgal? Ja, reyndar þá hef ég gert það síðast nefnda. Var reyndar ekki einn. Ekki tveir heldur. Gerðist nokkrum dögum eftir að ég var barinn með gúmmíkylfu af öryggisverði á öðru hóteli. Var ekki svo vont... fyrr en daginn eftir. Nei, þá er ég ekki að tala um það að dansa nakinn, það var ekki vont, meira það að vera barinn með gúmmíkylfu. Marblettirnir hurfu að lokum og við lifðum allir af.

Talandi um það að lifa af þá átti ég einu sinni kærustu. Langt síðan. Hún var alltaf að lemja mig. Eins og stelpur gera.

"Af hverju ertu að lemja mig? Hættu þessu!" Grenjaði ég í áttina að henni en hún hlustaði aldrei. Ég var bara laminn meira. Og fastar.
"Þið stelpurnar eigið að vera sætar og prjóna, er það ekki?"
"Nei! Það er alþjóðlegt samsæri. Þannig komumst við upp með þetta. Skilurðu?"
"Nei... eiginlega ekki, hvað ertu að reyna að segja?"
"Ég er að reyna að koma því í gegnum þennan þykka haus sem þú berð að við erum búnar að sannfæra heiminn um það hvað við séum góðar en þið slæmir. Tökum til dæmis hnefann á mér. Sérðu hann vel?"
"Já, ágætlega."
BAMM!
"Nú sástu hann betur er það ekki?"
"Ahhhhhh!!! Af hverju kýldirðu mig? Hvað gerði ég?"
"Akkúrat ekki neitt. EN það þýðir ekki að þú hafir ekki átt þetta skilið? Ertu að skilja mig?"
"Ehhhhhh?"
BAMM!
"Sérðu hvað þú gerðir? Nú æstirðu upp vinstri hnefann á mér! Af hverju gerirðu mér þetta? Þið karlmenn eruð svo miklir aumingjar."
"Aaaaaaandsko...."
BAMM!
"Hættu að neyða mig til þess að lemja þig! Heldurðu að mér finnist þetta gaman? Heldurðu það?!!"

Svona voru kvöldin hjá okkur. Endaði svo með því að ég baðst afsökunar og passaði mig svo á því að fara ekki út úr húsi í nokkra daga. Gat ómögulega útskýrt glóðuraugað og sprungnu vörina. Eitthvað svo... erfitt.

En við áttum okkar sætu og yndislegu stundir. Það sem kemur fyrst upp í hugann er líklega þegar ég reyndi að kenna henni að hlusta á tónlist. Æ, það var eitthvað svo sætt. Eins og flestir vita þá kunna stelpur ekki að hlusta á tónlist. Þær reyna það samt alltaf til þess að líkjast meira karlmönnum. Karlmenn með meik. Hí hí hí. Ég get sagt þetta núna og hlegið því ég á ekki kærustu. Engin til þess að lemja mig. Hí hí hí!

En þá... ég var einmitt að reyna að fá hana til þess að hlusta á tónlist. Svo við sátum á kvöldin saman tvö í sófanum og hlustuðum á diska sem ég hafði keypt. Ég verð að gefa henni það að hún gerði sitt besta. Sat með mér og kinkaði kolli þegar ég útskýrði fyrir henni lagið, diskinn og hljómsveitina. En, þegar stelpur hafa engan áhuga þá sér maður það í augunum á þeim. Tómt augnaráð sem starir á móti þar sem lesa má: útsala, brjóstahaldarar, meik, varalitur, maskari, saumaklúbbur, eyrnalokkar, sætir leikarar, sápuóperur, meiri saumaklúbbur og kokkteilar. Kannski eru þær líka að hugsa um eitthvað sem viðkemur uppeldi barna. Því miður getum við aldrei verið viss um það. Því þær vita það ekki einu sinni sjálfar. Þetta er allt á sjálfstýringu hjá þeim. Tökum það samt fyrir seinna. Nú erum við að tala um stelpur og tónlist.

Eftir nokkur svona kvöld af áhugaleysi, sem yfirleitt kostuðu mig tvær til þrjár ferðir í Kringluna, ákvað ég að þetta gengi ekki. Ég yrði bara að hlusta á tónlist þegar hún væri ekki heima. Gerði það líka út af því að henni fannst ég vera að monta mig þegar ég hlustaði á tónlist þegar hún var heima, að einhvern veginn væri ég að sýna fram á það að ég væri betri en hún. Það kallaði bara á meira ofbeldi af hennar hálfu og veikindadaga hjá mér. Ég er búinn að útskýra það að ég ætlaði ekki að útskýra meiðslin.

Svo eignuðumst við einhvern tímann tölvu. Þá breyttist allt. Hún fór allt í einu að hlusta á tónlist. Oft ein. Ég fattaði það reyndar ekki strax. Þar kemur inn "karlmannaþátturinn". Ég var bara of upptekinn að hugsa um það hvernig ég gæti ekki tekið tillit til hennar, kúgað hana, hlustað ekki á hana og gert hana að fífli með framkomu minni á næsta fylleríi. (Konur eru frá mars, karlar frá snickers eins og einhverju svo fyndnu almenningstenglsafífli hjá 10-11 fannst fyndið. Ef ég hitti hann þá ætla ég að hrækja framan í hann. Tvisvar. Það er nefnilega vanmetið hversu áhrifaríkt það að hrækja framan í einhvern er. En nóg um það. Aftur að tónlistinni.)

Þarna sat hún kvöld eftir kvöld og hlustaði á tónlist í tölvunni. Þegar ég loks fattaði það að hún var hætt að tala við mig, horfi ekki lengur með mér á sjónvarpið og var nokkurn veginn hætt að gufusjóða handa okkur grænmeti í morgun-, hádegis- og kvöldmat fór ég að fylgjast með henni. Ég varð að komast að því af hverju hún gat hlustað á tónlist í tölvunni en ekki í geislaspilaranum? Hvað hefði orsakað þessa breytingu? Var það ég? Var það hún? Svo ég setti á mig einkaspæjarahattinn og grennslaðist fyrir. Lúmskur.

"Hvað ertu að hlusta á?"
"Ha?!"
"Hvaða tónlist ertu að hlusta á? Góður diskur?"
"Ég veit það ekki? Bara einhver diskur! Vertu ekki að trufla mig."
"Mig langaði bara að taka þátt í þessu með þér ástin mín. Sýna að ég hafi áhuga á því sem þú hefur áhuga! Ástin mín. Sæta."
"Þetta er bara einhver diskur sem ég fann. Langaði bara að hlusta á hann. Láttu mig nú í friði, geturðu ekki farið að skoða klám eða farið á kaffihús með vinum þínum? Svona, láttu mig í friði."

Þannig að ég lét hana bara vera, eina með tónlistinni. Ég gæti alltaf fylgst með úr fjarlægð og þannig komist að því hvað málið væri. Þannig komst ég líka að því hvað henni fannst svona spennandi við tónlistina í tölvunni. Það var ekki tónlistin sem heillaði hana svona, aldeilis ekki. Málið var að hún hafði komist að því að með því að setja geisladisk í tölvuna þá fór Windows Media spilarinn í gang. Með honum hófst líka það sem hún heillaðist svona af, þrívíddarmyndir sem fylgdu takti tónlistarinnar. Þarna sat hún sem sagt kvöld eftir kvöld með heyrnatólin og klappaði í takt við litabreytingar í þrívíddarmyndunum. Hrópaði jafnvel upp yfir sig ef róttækar litabreytingar áttu sér stað, líkt og þegar þrívíddarskýið fór úr gulu yfir í bleikt! Veit ekki hvort hún hafi litið á það þannig að stelpur hafi unnið á einhvern hátt með því en ég heyrði hana stundum kalla út, "eitt núll fyrir okkur!," þegar bleiki liturinn kom upp.

Árið ég, það nýja.

Á maður þá ekki að byrja allt upp á nýtt? Verða betri maður, sál, persóna, einstaklingur og... hvað getur maður eiginlega orðið annað? Nei. Ég ætla bara að vera áfram svipaður því sem ég hef alltaf verið. Lítill kúkur. Lítill kúkur sem reykir og drekkur kannski of mikið. Ég sagði kannski. Látum það vera.

Ennþá líklegra að ég flytji til útlanda. 95% öruggur um það að vera kominn með herbergi. Nú er að ganga frá öllu og koma sér burt.

5 milljónir Halldór? Þú hlýtur að geta betur en þetta er það ekki?

Halldór Ásgrímsson: "Jaaaaa... ég vil nú minnst tjá mig um þetta mál á þessari stundu... þetta verður rætt í ríkisstjórn... málið er á viðkvæmu stigi..."

Halldór?! Halldór?! Hvernig leið þér á gamlársdag þegar þú sást að Davíð hirti af þér miðopnuna í Mogganum? Svíður? Sár?

Forsætisráðherra? Auðvitað ert það þú Halldór minn, auðvitað.

Varla

Jólafrí er ljúft. Verst að ég er kominn með legusár. Ái.

Það er komið sumar

Hvernig á maður eiginlega að eyða áramótunum? Ég er ekki viss um hvað ég geri. Nenni ekki að skipuleggja þetta strax. Er ekki hálfur mánuður í þau? Nú er tækifærið fyrir einhverja sæta stelpu að bjóða mér að eyða með sér áramótunum.

Til þess að gera upp árið er kannski ekki vitlaust að rifja upp skemmtilega sögu sem gerðist í sumar. Ég og Hin svarta sál Völundur skelltum okkur á landsleikinn við skÍtalíu í haust. Skemmtilegasti leikur og elfdi til muna sjálfstraustið. Nema hvað eitt atriði situr fastar í mér heldur en leikurinn sjálfur. Gerðist í stúkunni og ekki margir sem kannski tóku eftir því. Kom alla vegna ekki fram í sjónvarpinu. Sem mér finnst mjög skrítið.

Það var búið að byggja bráðabirgðastúku úr timbrurbrettum til þess að fleiri gætu séð leikinn. Við Völundur vorum fyrir aftan annað markið alveg efst í stúkunni og fylgdumst með leiknum. Þó hafði ég tekið eftir því að nálægt okkur stóð maður á fimmtugsaldri klæddur í síðan frakka. Mér fannst það svolítið skrítið miðað við það hversu heitt var í veðri. Var að velta því fyrir mér hvort honum væri ekki heitt í þessum frakka. Var svo sem ekkert meira að spá í honum. Þangað til það gerðist.

Þegar um það bil 20 mínútur voru liðnar af leiknum tek ég eftir því með öðru auganu að hreyfing kemst á frakkaklædda manninn. Hendurnar sveiflast og áður en ég veit af liggur frakkinn á jörðinni og kappinn kviknakinn! Svo hleypur hann á stað í átt að vellinum. Þegar ég segi hleypur meina ég að hann taki tvö skref. Lengra komst hann ekki. Frakkinn flækist í löppunum á honum og okkar maður hrasar til jarðar og veltur svo niður timburstúkuna.

Það myndast gat í hópinn þarna í kring þegar hann húrrar niður stúkuna og staðnæmist akkúrat þar sem timburstúkan og sú steinsteypta mætast. Hausinn liggur í efstu tröppu steinsteyptu stúkunnar og það blæðir úr sárum á enninu og nefinu. Líkaminn sjálfur liggur í timburstúkunni allur í skrámum. Karlinn reynir að segja eitthvað en nær ekki nema að lyfta hausnum og hvísla eitthvað út í loftið.

Þau fyrstu sem taka við sér eru börnin sem eru hvað nálægast. Mynda hálfhring utan um manninn og benda á hann hlægjandi. Hef ekki enn hugmynd um það hvort þau voru að hlægja út af því hann datt eða því hann var nakinn. Þarna lá hann svo nakinn og blæðandi í fimm mínútur þangað til sjúkraliðar komu loks með börur til þess að fjarlægja hann. Hversu sorglegt það var að sjá hann borinn nakinn og kvalinn af leikvelli með ekkert annað en frakkann góða yfir klofinu til þess að fela það allra heilagasta. Ég gleymi því aldrei.

Alvarlegt! (vildi vara við því)

Um jólin þá koma yfirleitt fram "mannlegar" fréttir sem eiga að fylla mann von og trú á mannkynið. Þessi jól varð engin undantekning á því. Man ekki á hvorri sjónvarpstöðinni hún var þessi frétt en það skiptir kannski ekki öllu. Málið var að sýndir voru tvíburar sem teknir úr móðurkviði nær okfrumustigi en nokkru öðru og þeim hjúkrað til fósturstigs og svo alla leið að náttúrulegri fæðingu úr hitakassa. Glæsilegt! Börnunum sem annars hefðu dáið var bjargað! Hvað er ekki gott við það? Þetta gefur öllum þeim sem gætu slysast til þess að þurfa að fæða eftir tveggja vikna meðgöngu von um að barnið lifi af eftir allt saman. Allir sem halda öðru fram eru fasistar! Jafnvel nasistar!

Þetta er bara svo mikið scam. Ekki það að fólk, hér kemur inn menntahroki og almennur hroki gagnvart hinum almenna borgara, falli ekki fyrir þessu og sé gráti næst bæði í matsal Granda og Nýherja. "Og svo bara björguðu þau börnunum skilurru?! Ekkert smá svona gott, eða eitthvað?!" Já, að því að venjulegir slúbbertar eins og ég og þú eigum örugglega eftir að eiga möguleika á sömu meðferð ef við lendum í því. Ég sé það gerast.

Fyrsta lagi, finnst engum skrítið að það sé alltaf fjölskylda búsett í fjórða heims landi sem kemst í þessa "mannúðlegu" tilraunastarfsemi? Og allar fara þær fram í Bandaríkjunum. Sé þetta svo fyrir mér: Læknir sem vinnur á héraðssjúkrahúsinu í Austur-Bangalstandarpor sendir tölvupóst til allra bestu sjúkrahúsa Bandaríkjanna og biður um hjálp.

Dr. Shayestavekyanstad, Austur-Bangalstandarpor. stopp. Með okfrumu. stopp. vantar hitakassa. stopp.

Einhver læknir les þetta og ákveður í óeigingirni að "bjarga" fyrirburanum. Fjölskyldunni er allri flogið til Bandaríkjanna og allt fer á stað. Það eina sem þau þurfa að gera er að skrifa undir samning við sjúkrahúsið þar sem það er losað undan allri ábyrgð. Og þeim er leyft að gera hvað sem þau vilja. En í staðinn gefa þau vinnu sína. Svo fer allt á stað og tíminn líður og stundum, eins og fyrir þessi jól, fer allt vel og börnin ná fullri heilsu og geta farið aftur til fjórða heimsins. "Fyrsta skipti sem okfrumu er hjúkrað til lífs!!" Allir fagna og heimurinn er betri fyrir vikið. Ekki satt?

Nú kemur að því að ég fái að sýna hversu mikill nasisti ég er. Hver ætli kostnaðurinn við að bjarga tveimur, ég endurtek, tveimur börnum? Ég ætla að ganga út frá því vísu að sólarhrings vakt hafi verið með börnunum þessa mánuði sem þeir lágu inni á spítalanum, reyndar eru þeir þar enn og fá ekki að losna fyrr en í janúar. Nema þeim hafi bara verið skóflað út í horn og hitablásari þar við hlið? Nei, varla? Svo líklega 10 hjúkrunarfræðingar og 6 læknar tileinka sig börnunum í nokkra mánuði, það getur varla verið neinn kostnaður við það? Hvað þá með kostnað við rannsóknir og notkun á tækjum. "En þetta var gefins!" Nei. Þetta er álíka gefins og Kristján Jóhannsson. Og það besta við hræsnina í þessu öllu er að á meðan fyrirburunum var bjargað hefði ókeypis peningurinn getað fætt þau 100 börn sem létust úr hungri í Austur-Bangalstandarpor á degi hverjum. En þau eru bara skítug götubörn svo það skiptir ekki máli. Hefðu hvort sem er bara endað sem glæpamenn.

Svo er æðislegt að sjá þegað búið er að meika alla fjölskyldunna og læknana og kallað til fjölmiðlafundar. Allir brosandi og himinlifandi yfir því hversu vísindin geta verið æðisleg! Móðirin starir tómeyg út í loftið, skilur ekki rassgat þar sem hún kann ekki ensku. Hún segir eitthvað sætt á Bangalstandarporísku og allir brosa. Túlkurinn þýðir og í ljós kemur að hún getur ekki þakkað læknunum nóg. Í raun var hún samt að reyna að koma þeim skilaboðum á framfæri að fjölskyldan hefði með því að skrifa undir samninginn lofað sér og börnunum í skúringar á spítalanum svo lengi sem þau dragi andann.

En ég get ekki neitað því að þau myndast andskoti vel.

Ammmmmmmmæææli!!!

Litla jólabarn, litla jólabarn
ljómi þinn stafar geislum
um ís og hjarn.
Indæl ásýnd þín
yfir heimi skín,
litla saklausa jólabarn.



Til hamingju ég! Ammælisgjöf? Drykkja á eggerti í kvöld. Mættu ef þú hefur gaman af salsa, skák og frímerkjum.

Gleðileg..



....viðbót



Nóterið pakkann undir tréinu og jóla-shaq á skápnum.

Jólalög:

Axl
Stinkers
Red Peters

Jóla....

Jólunum ætla ég að fagna líkt og algjör kelling. Jú, það er rétt, einn heima með rauðvín í glasi, capri rauða langa á milli vísifingurs og löngutangar lesandi barnaland og/eða femin. OG þið sem hélduð að ég gæti ekki verið rómantískur!!!! I prove you wrong, yet again.

Annars er orðið hræðilegt fyrir mig að horfa á fréttatíma. Þakka guði fyrir það að búa ekki lengur heima hjá foreldrum mínum. Alltaf verið að tala um einhverja smokka og kynsjúkdóma. Ég eldrauður í framan að fela fyrir sjálfum mér þá staðreynd að ég sé með flaggað í hálfa. Ekki það að ég fatti það ekki. Ég fatta það alltaf. Sem verður bara til þess að ég skammast mín meira og reyni að meiða mig. Ekki með neinu oddhvössu samt, ég er ekki mikið fyrir blóð. Stundum lem ég mig með teskeið í lærið, það hljómar kannski ekkert hræðilegt en ég get sagt það með nokkurri vissu að það svíður. Kannski ekki mikið en samt...

Nóg af þessu ofbeldistali öllu saman. Ég er orðinn hræddur.

Með áhorfi á auglýsingar fyrir þessi jól hef ég tekið þá ákvörðun að eignast aldrei börn. Ég hef engan áhuga á því eignast rauðkrullhært ótalandi krakkaviðbjóð. Sem kann ekki að syngja í þokkabót. Hvað er málið líka að hafa öll þessi rauðhærðu kvikindi með blá augu??!!! Það vita allir að rauðhærð börn geta ekki verið bláeygð. Sönnun. Ég legg til að þau verið öll sett upp í vöruflutningabíla og keyrð fram af bjargi. Þannig losnum við líka við það að vera alltaf neðst í könnunum um gáfur grunnskólabarna.

Já-há BLEH-HEEESSSSAH-ÞUUUUUR!!!

Þunglyndur???? Nei, ég var bara að reyna að vera fyndinn. Tókst greinilega ekki þar sem fjöldi fólks hefur komið upp að mér og klappað mér á bakið eða kinnina og spurt mig hvort það sé allt í lagi með mig. Það er í fínasta lagi með mig. Fyrir utan það kannski að ég græt mig í svefn á hverju kvöldi. Stundum kemst ég hjá því með því að leiða hugann að öðru t.d. með því að naga á mér táneglurnar, raka á mér axlirnar eða reyna að teygja tunguna upp í nefhárin sem standa hvað lengst út.

Prófin eru búin. Ammæli blindra nálgast líka óðfluga. Næstum því eins og það sé fyrirframa ákveðinn dagur sem kemur einu sinni á ári. Samsæri dauðans. Þeir sem hafa áhuga geta litið við á eggerti á jóladag. Það verður samt að vera um kvöldið svo að partífílingurinn verði meiri. Gjafir eru vel þegnar. Ég elska gjafir.

Get ekki bloggað meira þar sem ég er að skipta gamla innbúinu með fyrrverandi sambýliskonu minni.

Upplýstur

Jó gerir alltaf sitt besta til þess að halda mér vel upplýstum um hin helstu þjóðfélagsmál, svo ég komist skammlaust frá samræðum í fjölskylduboðum og annað. Fékk því skilaboð eftir miðnætti í gær þar sem stóð einfaldlega: "mesta pikan vann"

Í tilefni jóla...

...fór ég í klippingu.

Er ég á leiðinni að verða listamaður???

Sendi eftirfarandi póst til Listasafns Íslands:

Sæll Dr. Ólafur.

Nú veit ég ekki hvort ég sé að senda þetta á rétta manneskju en mig langaði að koma til ykkar hugmynd sem mér var að detta í hug.

Þannig er mál með vexti að sýning sú sem Birgir Örn Thoroddsen er með í gangi gaf mér innblástur að sýningu sem halda mætti með vorinu. Fleiri tugir þúsunda nemenda á öllum aldri verða þá innilokuð að læra fyrir próf og væri ekki sniðugt að hafa þá sýningu á netinu þar sem veruleikinn er í beinni. Frústrasjónin að halda sér við efnið, baráttan við bækurnar og kaffidrykkja. Eitthvað sem hver einasti nemandi getur myndað tengsl við og yrði sýning sem fjallar um mikilvægar spurningar sem varða tengslin milli listarinnar, námsins og veruleikans.

Sýning til þess að skapa umræðu um gildi náms í nútímasamfélaginu. Upphefur hughyggjuna og samtal um mikilvægi hugar og efnis(bókar).

Ég vona að þessi hugmynd mín falli í góðan jarðveg hjá ykkur og vonast til þess að heyra frá ykkur sem fyrst.

Kær kveðja,
tobbalicious


Eins gott að þau kaupi þetta af mér. Annað væri mismunun.

Engan skepnuskap

Kræst hvað þessi "íbúð" er ekki list. Er hún list? Hvað er list við að vera með íbúð í beinni útsendingu? Einu sinni hét það web-cam. Eða get ég litið á það sem svo að ég sé að búa til listaverk þegar ég tek til? Getur einhver útskýrt þetta fyrir mér? Er ég að misskilja eitthvað? Er amma mín sem tók til hér um bil alla daga sem sagt bara misskilinn listamaður? "Amma mín, þú ert svo óheppin að vera uppi á röngum tíma. Í dag er tiltekt skilgreind sem list. Þú gætir innheimt stefgjöld og allt!!" Ætli ég þurfi að borga stefgjöld til Birgis í hvert skipti sem ég slysast til að taka til? Ef þetta er ekki enn ein ástæðan til þess að letja mig í aumingjalegum tilraunum til þess að taka til.

Annars gefur mér þetta góða hugmynd. Reyna að græða á prófunum. Það eina sem til þarf er vefmyndavél, námsbækur og ég. Svo ætla ég að lesa fyrir prófin í beinni. Hugsið ykkur hughrifin, tengslin, póstmódernismann, nýsköpunina, leiðsögnina og skapa samtal og umræðu á milli þeirra fagurfræðilegu hugmynda og viðhorfa til listarinnar sem mótað hafa sýn okkar á skólann og okkur sjálf.

Nú sendi ég póst til listasafnsins og reyni að selja þeim hugmyndina.

Hreinsun

Þegar ég talaði um að tapa vanþekkingu var ég ekki að tala um það að hafa lært eitthvað. That´s silly talk. Ég er kominn á áður óþekkt svæði vanþekkingar frekar.
"Nei, frekar? Það eru stelpur!"
"Hvað meinarðu, Breki?"
"Stelpur, alltaf frekar og með leiðindi! Láta mann gera hluti sem maður vill ekki gera og endar með þunglyndi."
"Þú hefur ekki verið með stelpu á meðan ég hef þekkt þig og þess vegna hefur þú ekki hugmynd um hvað þú ert að tala. Láttu frekar stráka sem eiga kærustur pirra sig yfir þeim."
"Þú veist minnst um það hvort ég hafi ekki verið í sambandi við geðsjúkling, homminn þinn!"
"Hey! Hvað var þetta? Ég er búinn að segja þér að ég er ekki hommi."
"Ok.. fyrirgefðu. Þú veist... maður verður að spá... átt enga kærustu. Helling af kvenkyns vinum... þegar ég hugsa út í það þá man ég ekki eftir að hafa séð þig tala við stelpu ef hún er ekki ein af "vinkonum" þínum. Ef þú spyrð mig þá held ég þær hangi bara með þér út af örygginu. Ég horfi á þig og svo horfi ég á skápinn fyrir aftan þig og það gellur í huganum á mér: "tveir plús tveir... tveir plús tveir..." Fyrirgefðu ef þú tekur það eitthvað persónulega, en kommon!"
"Ertu að segja að ég sé skápahommi?!"
"Ég sagði það aldrei.."
"Ég veit þú sagðir það ekki, en ég er nokkuð viss um að það er það sem þú meinar."
"Ef þú heldur það, allt í lagi."
"Nei. Þú kemst ekki upp með þetta, "ef þúúúúúúu heldur það," reyna að koma þessu yfir á mig? Að ég fari í vörn? Glætan."
"Hlustaðu á mig! Hugsaðu svo aðeins út í þetta: "Þær líta á þig sem litla bróður.""
"Og er eitthvað að því? Er það ekki bara sætt og svoleiðis?"
"Litla bróður! Kommon! Þetta er bara sæt, stelpuleg leið til þess að segja: "Sko!, ég mundi sko! alveg sofa hjá þér sko!, ef ég væri búinn með sko!..." hvað drekka stelpur aftur?... "...kassa af breezer sko!" Þú ert það sem þær kalla "Góður strákur.""
"Hættu þessu! Þær þyrftu ekkert að drekka kassa af áfengi."
"Víst þyrftu þær þess! Þú mátt ekki gleyma því að þú ert "góður strákur" og litli bróðir þeirra. Hversu mikinn fokking breezer þyrftirðu að hafa drukkið til þess að geta sofið hjá bróður þínum? Kassi væri kannski bara byrjunin? Ætli þú þyrftir ekki að bjóða þeim upp á eins og eitt tekílastaup í sprautuformi beint í hjartastað líka?"
"Ha? Nei, það er viðbjóður!"
"Þetta eru bara sögurnar sem ég heyri. Þegar þær ætla á "klósettið" þá eru þær víst bara að sprauta hvor aðra með tekíla. Þær eru víst allar lesbíur inn við beinið og þetta er eina leiðin til þess að þær geti farið heim með strákum. Hefurðu einhvern tímann komið inn á kvennaklósett á skemmtistað?"
"Nei, svo sem ekki. Hvaðan ertu eiginlega að fá þetta? Ég hef ekki lesið neitt um þetta á netinu?"
"Þú finnur þetta ekki á netinu. Þú veist að netinu er stjórnað af stelpum?"
"Netinu er ekkert stjórnað af stelpum!"
"Víst! Þú ert langt leiddur í sjálfsblekkingu maður. Þú ættir að koma með mér á þetta námskeið sem ég hef verið að sækja á kvöldin. Nokkrir strákar sem hittast til þess að efla okkur. Mynda tengslanet."
"Hvaða námskeið?"
"Að komast yfir sambandsslit án biturðar - Kraftur í körlum"

Að tapa vanþekkingu

Ekki gröftur enn

Þó ég sé sýktari en andskotinn. Grasserandi í ranghugmyndum, leiðindum og áhugaleysi. Ég bý í íbúð sem ég hata meira en lífið sjálft. Lýsandi dæmi um hversu mikill viðbjóður þessi íbúð er þá þarf ég að gera eftirfarandi ef ég vil komast inn í hana: opna útidyrahurðina, labba inn á klósett, loka útidyrahurðinni og stíga út af klósettinu. Skemmtileg hönnun! En því líkur ekki þar... ó nei... nú þarf ég að velja hvort ég vilji skilja skóna eftir fyrir framan útidyrahurðina og þar með útiloka það að geta opnað hana eða hvort ég vilji skilja þá eftir fyrir framan skápinn og þar með útiloka að hann verði opnaður. Þannig er tryggt strax með inngöngu að ég hata íbúðina. Ef svo skildi hafa farið að ghettógráu veggirnir, illa lyktandi ghettólyftan eða stálveggur dauðans fyrir utan hana hafi ekki tekist að brjóta mig niður.

Komst svo að því í dag að stúlkurnar tvær sem ætluðu að leita að herbergi fyrir mig í útlöndum hafa ekkert gert í því, önnur vissi ekki af því og hin greinilega gleymdi því. Svo það lítur illa út með flutninga eftir áramót. Nema ég hendi mér bara út um jól og áramót? Gæti hugsað mér margt verra. Eins og að fá hræðilegan sjúkdóm í húðina sem myndi éta hana upp. Það væri sko pottþétt verra. Líka að pissa á sig á fjölmennum stað eins og kringlunni. Það er líka verra. Ég er að finna alveg helling af hlutum sem eru verri! Ekkert smá klár!

Kominn tími til þess að ljúka 7 ára sögu, sem hefði átt að vera lokið fyrir löngu. Líkt og mjög vitur kona sagði mér einu sinni: "Love can grow out of friendship but friendship can never grow out of love."

Jólaveiki

Á eggerti virðist hafa skotið niður nýjum sjúkdóm. Hver segir svo að strákar geti ekki haft gaman af jólunum????

Ætti að vera að læra

Ætla að nýta mér tækifærið víst ég ætti að vera að læra og þrífa íbúðina. Held ég sé algjörlega búinn að missa áhuga á lífinu. Það lítur sem sagt út fyrir að næstu 40 ár verði yndisleg.

Einnt, tveir og jól..

Kæri/Kæra Þxxxxxxxx Kxxxxxxxxx

Vinur þinn, Hafdís Eyjólfsdóttir (xxxxxxx@hotmail.com), gaf okkur upp netfang þitt og benti okkur á að þú kynnir að hafa áhuga á að fá send reglulega fjölbreytt og spennandi eiginkonutilboð frá Netklúbbi Eiginkvenna úr austurheimi.

Ef þú skráir þig í Netklúbb Eiginkvenna úr austurheimi getur þú valið að gjöf eina af stúlkunum hér að ofan. Engin kaupskylda fylgir aðild að klúbbnum og þú skuldbindur þig aðeins til að fá sex spennandi stúlkur sendar á næstu vikum. Eftir það getur þú sagt þig úr klúbbnum með einum smelli.

Já takk, ég vil skrá mig í Netklúbb Eiginkvenna úr austurheimi

Nei takk

Ég veit ekki hvað ég á að halda þegar fyrrverandi sendir manni svona póst.

teyknymindyr bara

Sætur
Æfingar

Eyðilagður maður

Hef ekki sofið í þrjá daga. Varla komið matarbita innfyrir varirnar á mér sökum þunglyndis. Sumir kalla það ólyndi. Ég kalla það þunglyndi. Mér var kennt það þannig. Auk þess sem ég neita að viðurkenna orðið "þvera" sem virðist vera nýja tískuorðið í vegagerð.

Fyrrverandi kærasta mín kallaði mig nafni nýja kærastans (óstaðfest) þegar við töluðum saman í síma. Ég og hún ekki ég og hann. Veröld mín hrundi og nú þarf ég að drekka hálfan lítra af vatni á klukkustund til þess að halda táraflaumnum gangandi. Bú hú hú!!!

Hjálmar í kvöld. Tregafullt reggí með Eigingjörnu tíkinni til þess að hressa upp á prófkvíðann sem er að hrjá mig. Vona að þeir selji áfengi á barnum.

Móðurást

Guðný "af hverju kallarðu hana ekki mömmu?" Þorvaldsdóttir kom mér yndislega á óvart í gær. Það gerist ekki oft þar sem hún er svolítill ferhyrningur. En í gær þá varð loksins breyting á. Í þau fáu skipti sem við ræðum saman um "hitt" kynið (geðsjúklingana) þá erum við yfirleitt ekki á sömu skoðun. Hún heimtar að ég sé með einni. Hún heimtar barneignir. Giftingu og guð má vita hvað allt þetta drasl heitir. Ég reyni að útskýra fyrir henni mína afstöðu, ég óframfærinn, órakaður og ómenntaður. Þannig strákar eiga bara ekki möguleika í stelpur í raunheimum. En sem betur fer þá er til þessi dásamlega uppgötvum sem kallast internetið þar sem ég get átt eins margar kærustur og ég vil fyrir einungis 9,99 dollara á mánuði. Þær skamma mig heldur aldrei, skipi mér ekki að skipta um nærbuxur eða banna mér að snýta mér í bolinn minn.

Þetta er bara hlutur sem við erum ekki sammála um, ég kalla það "Peningar fyrir hamingju" hún kallar það perrahátt. En hver er "perrinn" undir þessum kringumstæðum? Þær eru naktar. Ekki ég. Eru þær þá ekki meir perrar en ég? Ég passa mig alltaf á því að vera í bol. Vil ekki sýna allan varninginn fyrr en ég gifti mig.

Eníhús þá vorum við að ræða þessi mál í gær, en þegar ég meina við þá á ég frekar við að hún átti samræður við sjálfa sig upphátt um ástandið á mér, aðallega kvenmannsleysi. Ég ætla að vona að ég muni þetta orðrétt:

"...en annars þá veit ég um stelpu sem er hrifin af þér (móðir mín pimpið).... kannski ekki hrifin en henni leist vel á þig (hvaaaaaaað????!).... það skiptir ekki máli.... annars minnir mig að systir hennar sé feit.... ætli hún sé feit?, nei, hún er voðalega dugleg.... hún er örugglega ekki feit... ég vil engar feitar stelpur í mína ætt!"

Hryðjuverkaárás dauðans. Ég sat sem lamaður í sófanum. Það var ekkert sem ég gat sagt né gert til þess að svara þessu. Svo ég kveikti mér bara í sígarettu. Hálfnaður með hana horfir móðir mín á mig með hvössu augnaráði og segir:
"Hvenær ætlarðu svo að hætta þessum óþverra?!"
"Þegar ég eignast kærustu."

Augnaráðið var ekki hvasst lengur og það rann upp fyrir Guðnýju að ég ætti aldrei eftir að hætta að reykja.

Ég er Liverpool-maður

Ein enn fyrir Sirrý feitu

Slef

Sirrý feita sem hemur sig ekki í auglýsingum og gúffar í sig súkkulaði. Hvernig eigum við að geta tekið þig alvarlega? Smá sjálfstjórn Sirrý, smá sjálfstjórn. Annars endarðu sem 170 kílóa handrukkari í austurbænum! Er það kannski það sem þú ert að leita eftir? Nú er ég að ná þessu! Helvítið ætlar í þáttinn hjá sjálfri sér. "Ég barði eiginmann minn til þess að komast í meira súkkulaði!" Hvar er hópeflið í því? Ég hef samt fulla trú á því að þú náir tökum á þessu. Þó aðrir geri grín að þér þá ætla ég ekki að falla í þá gryfju og sýni þér hér með stuðning. Þú kemst yfir þetta súkkulaðitímabil.

Fitusog

Ég er farinn í það.

Kannski ég kíki aðeins í bækur áður en ég fer í prófið á eftir.

Útgáfutónleikar

Ætlaði bara að minna á útgáfutónleikana í kvöld. Vona að boðsmiðarnir hafi allir komist á rétta staði.

Annað sólkerfi... á sömu jörð!!!

Guð hvað ég skil þig vel. Þetta verður búið áður en þú veist af og 100% erfiðisins virði.
Helga Huld | Email | 12.02.04 - 7:49 pm | #

Sko,
-ég get ekki enn legið á maganum vegna stórra mjólkurfullra brjósta
-maður er alltaf að vakna
-maður fær í bakið á því að halda á barninu
-maður sefur ekki lengur en í 3 tíma því barnið þarf að drekka
-maður kemst ekki í búð nema í 1 tíma í einu því þá fer krakkinn að grenja og maður þarf að drífa sig heim

OJ hvað ég er leiðinleg að eyðileggja þetta fyrir þér...en það er þess virði;O)
SL | 12.02.04 - 11:21 pm | #

....en þú ert ekki bjúgputta og getur knúsað krílið og varla með lítið blóð...:p
Dögg | Homepage | 12.02.04 - 11:27 pm | #

nei, hei, sum börn vakna heldur ekki á nóttinni til að drekka. Nú skemmtilegra þá að hitta krílið en klósettskálina.
hlakka til að:
fara í gallabuxur
það fannst mér gaman eftir fæðinguna- komast í gallabuxur aftur
Ragga Dís | 12.03.04 - 10:17 am | #

..og líka það fara í gallabuxur:D
Dögg | Email | Homepage | 12.03.04 - 10:25 am | #

:
Þetta var nú líka bara meira djók en alvara.....að sjálfsögðu er hamingjan gígantísk að eignast heilbrigt barn og geta knúsað það!
SL | 12.03.04 - 12:32 pm | #

Er að baka

Ég var ekki vinsæll á mánudaginn í tíma þegar eitthvað var minnst á köku sem borðuð skildi í dag. Mitt innlegg í þá umræðu var: "Stelpurnar sögðust ætla að baka."

Rosalega geta stelpur verið hörundsárar! Þetta var bara ein setning. En allt í lagi, ég held það sé gleymt í dag sérstaklega þar sem ég kem með köku. Hvernig ætli þær taki því þegar ég skelli fram nýrri fullyrðingu? Ég sé ekki að þær ættu að sjá neitt athugavert við: "Veistu það, kennari, að stelpur í dag kunna þetta bara ekki."

Korgur í eigin ríki

Það er ótrúlegt hvað ég er búinn að sjá margar góðar myndir upp á síðkastið. Ég er í raun bara búinn að sjá góðar myndir. Og ef einhver hefur áhuga þá er það vel þess virði að sjá Kopps, Eternal sunshine of the spotless mind og the Incredibles. Og þeir sem hafa ekki enn keypt sér Nirvana-boxið eru bara geðveikir með lítil typpi.

Rakst á umræðuþráð um stærð typpa kærasta inni á barnalandi frá batman.is og ætla að leyfa mér að efast um sannleiksgildi þessara mælinga.

hvað langur
20 cm 84
15 cm 109
10 cm 24
20cm + 69
annað hvað þá 25
Samtals atkvæði 311


Glætan að meira en helmingur sé með stærð 20cm eða stærra. Og ég tel nokkuð víst að þeir og/eða þær sem sögðu hann "annað" voru ekki að tala um 5 cm. Hvaðan voru þessi kærustupör að mæla? Fra borunni? Naflanum? Hnéinu? Er þetta enn einn parturinn í minnimáttarkennd okkar? En það er svo sem allt í lagi að ljúga um typpastærð því það eru hræðilega fáir sem geta nokkurn tímann séð sannleikann. Það er ekki eins og einhver myndi krefjast þess að fá að mæla hann hjá þér. Alla vegna ekki úti á götu. Nú eru kannski einhverjir sem halda að ég sé öfundsjúkur en svo er nú ekki. Ég er mjög stoltur af mínu strák sem er heilir 8,2 cm á góðum degi. Þá myndi ég væntanlega komast upp í 10 cm flokkinn?

Skoðið þetta frekar.

Ástæður