tobbetto

Að setja sér takmörk og standa við þau

Ég hef aldrei verið mikið fyrir það að vera að tala um eigin kynlífsreynslur en ég man að mín fyrsta og eina var einhvern veginn svona:

"Sko, tobbi var það ekki? Áður en þú gerir þér einhverjar vonir þá skaltu vita það að þú ert að fara að sofa í sófanum og svo kemur þú þér heim áður en ég vakna í fyrramálið. Annars væri best að þú tækir hann núna. Annars þá þarftu ekki endilega að hringja í hann núna, komdu þér bara út og hringdu svo."

Já það er gaman að rifja það upp þegar maður var viltur unglingur og lifði áhyggjulausu og, á þessari einu kvöldstund þarna, villtu hérumbilkynlífi. Mér var bara svo alveg sama á þessum árum. Crash and burn!! Bara passa sig á því að brjóta ekki gleraugun.

En nú þegar ég lít til baka þá var þetta kannski ekki svo sniðugt. Ég vissi ekkert um hana og ég vissi ekkert á þeim tíma hvort að ég hefði kannski getað hafa náð mér í einhvern kynsjúkdóm af almenningsklósetti niður í bæ. Allur er varinn góður og ég, í dag, míg alltaf með smokk til þess að ég sýkist ekki. En að takmörkunum. Ég er búinn að setja mér nokkur í sambandi við skóla, vinnu og kynlíf.

Tobbi og skóli:
1. Geyma þangað til síðar.

Tobbi og vinna:
1. Er það svo lítillækkandi að vera á bótum?
2. Fá vinnu sem geirvörtumódel.
3. Fá vinnu sem gerivörtulausa módelið.

Tobbi og kynlíf:
1. Hvað vita vinir manns? Ég hef þurft að hlusta á vini mína vera að tala um og hvetja til kynlífs frá því að við vorum í grunnskóla. Ég held þetta sé samt mest allt í nösunum á þeim. Er fólk ekki alltaf að ýkja þessar sögur og gera sig mikla með því að þykjast "hafa gert þetta" "með þessari" "og systur hennar líka" þegar "hún" var með "lungnabólgu" og eitthvað "slöpp". Ég ætla ekki að láta þessa þrýsting frá jafnöldrum mínum ýta mér út í einhverjar flýtiákvarðanir. Mér finnst ég meiri maður en þessir sjálfsskipuðu "prófessorar" í kynlífi. Ég verð að virða líkama minn og ekki misbjóða honum bara vegna þess að vinir mínir segja það eðlilegt og sumir hafa jafnvel gengið svo langt að segja það skemmtilegt að stunda kynlíf. Líkt og ég virði líkama minn þá verðið þið að virða þá ákvörðun mína, þar sem ég er að verða tuttugu og níu ára, að halda mér frá kynlífi þangað til rétti tíminn kemur.

2. Fiðringur í maga og sætar stelpur. Það að finna til fiðrings í maganum við að sjá sæta stelpu er ekki næg ástæða til þess að fórna einhverju jafn mikilvægu og sveindóminum í burtu. Það er allt í lagi að sækja sér kannski nokkra kossa en enginn strákur ætti nokkurn tímann að skammast sín fyrir það að segja, "hingað og ekki lengra", ef honum líður óþægilega og vill ekki halda áfram. Þín er ákvörðunin og hana ber að virða. Þú kemur út úr því sterkari og ef stúlkan sem þú ert með virðir hana líka þá veistu það að hún er ekki bara á eftir vel meitluðu átta ferhyrningunum af magavöðvum sem standa líkt og grískar marmarastyttur fyrir ofan fjörutíu sentimetra langt typpið, heldur gæti hún hafa séð hversu falleg og einstök persóna þú ert undir niðri.

3. Tíminn og valið á honum. Hver og einn verður að velja sér sinn eigin tíma. Hlusta á hvað líkami þinn segir og fylgja honum eftir. Það að ég hafi fengið hár á nárann þegar ég var u.þ.b. 25, 26, 27 ára þýðir ekki endilega að ég sé þar af leiðandi strax tilbúinn í þá miklu skuldbindingu og áhættu sem kynlíf getur haft í för með sér. Margir strákar sem ég hef talað við hafa einmitt sagt mér þetta: "Bíddu, Tobbi, ég gerði mér alls ekki grein fyrir því hversu gífurlega mikil andleg pressa fylgdi því að stunda kynlíf." Þegar maður heyrir menn sem maður jafnvel lítur á sem fyrirmyndir í lífinu nota svo sterk orð um þessa lífsreynslu þá er ekki laust við að maður vilji hinkra örlítið. Velta þessu fyrir sér. Hlusta á hjartað. Ræða jafnvel við kennara eða æskulýðsfulltrúa í næstu félagsmiðstöð. Ég er á þeirri skoðun að maður er aldrei "of gamall" til þess að sækja sér þekkingu í félagsmiðstöðvar. Margir halda að þær séu einungis fyrir unglinga en þarna vinna sérfræðingar sem eru alltaf reiðubúnir að aðstoða ef hennar er þörf. Og hvað er mikilvægara en sú ákvörðun að byrja að stunda kynlíf? Ekki neitt. Ekki einu sinni.... fjölskylda.

4. Fáðu álit bekkjar-, skóla- og æskufélaga. Því fleiri sem þú talar við því betur undirbúinn ertu undir þessa miklu ákvörðun. Fáðu að vita, ef þeir hafa þá nokkurn tímann stundað það, að vita hvernig þeim leið eftir fyrsta skiptið. Eins og ég talaði um hérna áðan þá er þetta ekki léttvæg ákvörðun og þaðan af síður auðveld framkvæmd að stunda kynlíf í fyrsta sinn. Margir strákar hafa nefnilega gert sér miklar væntingar sem síðan hafa ekki staðist og eftir stendur að þeir sjá eftir þessu alla ævi. Eins og vinur minn, Hjá. Blö. Guð., sagði eitt sinn svo eftirminnilega á strákakvöldi sem við héldum fyrir nokkrum árum þar sem þemað var einmitt; "Karlmenn og tilfinningaleg skylda okkar að hlusta á hjartað þegar kemur að kynlífi og barneignum.", en hann sagði:
"Strákar. Ég fyrir mitt leiti var alls ekki tilbúinn. Tuttugu og þriggja ára þá vantaði mig bæði andlegan og líkamlegan þroska kannski ekki síður stuðning fjölskyldunnar til þess að vinna úr því að hafa tekið þetta risaskref út í óvissuna. Það vantar úrræði í samfélagið til þess að karlmenn, eins og ég, sem taka áhættuna og hoppa út í þennan tilfinningapakka geti leyst úr sínum málum þegar það rennur upp fyrir þeim hversu grátt þeir hafa leikið sjálfan sig. Ég rak mig á það að félagsráðgjafinn hjá Félagsstofnun Stúdenta var engan veginn í stakk búinn að aðstoða mig þar sem hann var sjálfur enn að greiða úr þeirri tilfinningaflækju sem hann hafði komið sér í tíu árum fyrr. Við erum að tala um að tími sé kominn til þess að virkja grasrótina, koma á stað hreyfingu sem er tilbúinn að viðurkenna vandann, opna sig, sýna samstöðu og koma á móts við þá sem virkilega þurfa á aðstoð að halda. Það má vel vera að við séum með þriggja daga skeggrót, brjóstvöðva og vel mótaða andlitsdrætti en undir niðri erum við kraumandi, völundarhús tilfinninga þar sem við, því verr og miður, eigum til að týna okkur."
Þessi orð hans sitja enn í mér. Það er sjalgjæft að maður hitti menn eins og hann sem eru tilbúnir að opna sig, og þegar þeir gera það hitta naglann á höfuðið. Þessi orð eiga svo vel við núna þegar ég er að velta því fyrir mér hvað ég ætti að gera.

Jæja. Andlega er ég úrvinda eftir að hafa opnað mig svona. En þetta er góð þreyta. Þetta er svipuð þreyta og þegar ég lyfti hundrað og áttatíu kílóum þrjúhundruð og fimmtíu sinnum til þess að halda við æðaberum og stálkenndum upphandleggsvöðvum mínum en öðruvísi að því leiti að harðsperrurnar sem ég verð með á morgun eru eftir það að hafa ræktað karlmanninn í sjálfum mér.